Ayrılıklara alışkınım... Düş kırıklıklarına da... Kafayı çekince, hayattan, dünyadan, insanlardan yakınanlardan değilim. Çünkü ne dünyayı tanıyorum, ne de hayatı... Nesinden yakınayım? İnsanları da tanımıyorum...
(Bir solgun adam, selçuk baran, syf:209)