Deryaa
@Pessoaa
23 okur puanı
Temmuz 2019 tarihinde katıldı
Puan vermedi·99 syf.·
Beğendi
·2021 41. kitabı
Reklam
"Neden bir ilkokul öğretmenleri sayfası icat edilmez ki? bizim siyah önlükler, beyaz yakalarla ilkokula gittiğimiz vakitlerde pek modaydı, başta öğretmenimiz olmak üzere herkes büyüyünce ne olmak istediğimizi merak ederdi. Hem vardık, hem yoktuk… Gerçek olalım istiyorduk, bir ağızdan yanıtlıyorduk öğretmenimizi: doktooor, pilooot… Şimdi düşününce zavallılığımıza gülüyorum. Aslında ellili yaşlarıma kadar gerçek cevabı ben de bulamamıştım. Ama artık eminim… seçme şansım olsaydı, kayısının üstündeki çil olmak isterdim ben… Taze yaz güneşinin altında arı kuşlarıyla gevezelik etmek ve kalbinin yerinde sert bir çekirdek taşımak ne güzel olurdu. O zaman böyle tökezleyen, gittiği yeri bilmeyen ayaklarım olmazdı..”
Yeni bir yazarla tanıştığım vakit didiklemeden edemem acaba az da olsa benzer noktalarımız var mı? Her yazdığını da kendi kişiliğinden bir parçaymış gibi algılarım çoğu kez- oysa ki olmayabilir de- ama ben öyle kabul ederim. Hakan Sarıpolat’ın hayal odasına konuk olduğumda, ağaçları, kuşları, hayvanları, masalları, çocukları, sevgiyi, hayatın narinliğini, ızdırap dolu yüreklere su serpmeye hazır duranları gördüm. Sevdim. Yazarı özel kılan, kendi içimde bir araya getiremediğim cümlelere hayat vermesi oldu. İnsanlara unutulmuş bir çok duyguyu hatırlatan öyküleri seviyorum. Bu hikayeleri okumak değişen ve bozulan dünyada bana yalnız olmadığımı hissettiriyor.
“zincir” hikayesinde ; yazgısı kötü olan hikayelere iliştirilmiş bir yaşamdı Ali İmran’ın varlığı. Cebo’nun onun için söylediği şu sözler bu karakter hakkında düşündüklerimizle birebir örtüşmüyor mu? ; “çok kötü şeyler yaşamış garibim. Öyle hayat yaşayan bir insan cami hocası olacak değildi ya. Bu yüzden hiçbir zaman kızmadım ona. Hayatın sillesini yiyenlerdendi.” Bizler de kızmadık, kızamadık.
İçindeki karanlık yolda hiç ışık yanmayan ve yolunu kaybeden küçük çocuk, karanlığa alıştırıyor gözlerini.. Ali İmran, Behram’la karşılaşmamış hiç.. Atlıkarıncaya binmemiş, annesinin sıcaklığını yeniden hissetmemiş… kuytularda unutulmuş, örselenmiş, dayak yemiş, suskunlaşmış, sevilmemiş… İlk kez aşık olduğu vakit çözülmüş dilinin mührü, kendisine uzanan ellerin sıcaklığı ile görmüş ışığı ilk kez ve başka birine dönüşmüş…
Zincir oldukça güzel bulduğum bir öyküydü kısaca…
“satılık melek tüyü” bir büyüğünün kaybını yaşayanlar için duygusal bir öyküye dönüşebilir. Ben çocuğa yoğunlaştım daha çok okurken ve bir gülümseme oluşturdu yüzümde.
“demek sonunda ölmüştü anneannem”
Çocuğun hikayesi böyle başlıyordu. Çocuklar yani
Puan vermedi·284 syf.·
Beğendi
·2021 35. kitabı
Reklam