Puan vermedi·191 syf.·
2026 1. kitabı
Frederic Gros Yürümenin Felsefesi kitabına “yürümek bir spor değildir.”diye başlıyor. Daha sonra hızlı, yavaş, sessiz, yalnız yürüyüşlerden bize bahsediyor. Yürümenin sadece fiziksel bir aktivite olmadığını, yürümenin farklı anlamlar içerdiğini aynı zamanda insanları düşünmeye, özgürleşme sevk eden bir amaç olduğunu bize aktarıyor. Kitapta benim en çok dikkatimi çeken bölüm filozofların, şairlerin hayatlarına ilham kaynağı olan yürüyüşlerden bahsedilen bölümlerdi. Bu bölümlerde filozofların,şairlerin, siyasetçilerin(Gandi) yürüme eylemleri ile felsefeleri arasında çok ciddi bağlantılar kurmuş. Mesela Nietzsche’nin en verimli eserlerini (İyinin ve Kötünün Ötesinde, böyle Buyurdu Zerdüşt, Deccal…) yazdığı yıllarda Avrupa’yı sürekli yürüdüğünde bahsetmiş.
Bir başka deyişle Nietzche’nin felsefesi için yürüdüğünü,Rousseau’nun kalabalıktan, sahtekarlardan kaçmak için yürüdüğünü, Gandi’nin Hindistan halkını kurtarmak için yürüdüğünü, Nerval‘in kaybolmak için yürüdüğünü, Kant‘ın düzenini devam ettirmek için yürüdüğünü, Thoreau’un ise doğayla içiçe olabilmek için yürüdüğünü anlatıyor. Güzel okuması keyifli, içerisinde çok değerli bilgiler bulunan bir kitaptı.
Okumanızı tavsiye ederim .
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Puan vermedi·111 syf.·
2025 8. kitabı
Hasan Ali Toptaş klasiklerinden okuduğum ilk kitaptı. O kadar sade bir anlatımı var ki bir çırpıda okudum. Kitabın tasarımı, illüstrasyonu (resimlemesi) çok hoşuma gitti.
Bize gürgen ağacının hayat yolculuğunu hayallerini ve korkularını anlatıyor. Anlatırken de ağaçlar üzerinden insanoğluna çok güzel mesajlar veriyor.
Okumanızı tavsiye ediyorum...
Hasan Ali Toptaş
Hasan Ali Toptaş
Puan vermedi·184 syf.·
2025 2. kitabı
Yazarın dili çok akıcıydı. Kitabı okurken sanki karakterle aynı şeyleri yaşıyormuşum gibi hissettim. Şiddet dolu bir ailede büyümesine rağmen hayal gücü çok geniş bir çocuk Zeze. Hayatı sorgulaması, etrafındaki herkese duyarlı oluşu 5 yaşındaki bir çocuk için çok fazla şeyler bunlar...Özetlemek gerekirse bir çocuğun çocukluğunu yitiriş öyküsü diyebilirim.
Her çocuk özel ve değerlidir. Ailede sevgi bulamayan çocuklar sevgiyi her zaman dışarıda arayacaktır. Bu da ne kadar sağlıklı olur orası tartışılır. O yüzden çocuklarımızı anlayıp onları sevgiyle, ilgiyle büyütmeyliz.
Son olarak kitapta Zeze'nin intihar etmek istediği yerde Portuga'nın ölmesi ve Zeze hastalandığında ablasıyla konuşurken kafasından Portuga'nın kelimelerinin geçmesi kitapta beni en çok
etkileyen kısımdı. En son ne zaman bu kadar içten ağladığımı hatırlamıyorum. Asla unutmayacağım bir hikayeydi.
