Kendini hor ve hakir gören,
kendine kıyan kişiye
melekler görünüverse keşke!
Ve senin, Adem’i yarattığın
Sonra içine ruhundan
Bir şeyler üflediğin
o ilk günkü gibi
onun önünde eğilseler
Ve dil dökseler
vazgeçirmek için
Bu yaptığından onu!
“Ben insandan elinde olmayan şeyleri istemem. Mesela şu boyunu iki karış uzat, demeyeceğim. Allah seni öyle yaratmış, öyle kalacaksın. Biraz daha uzun boylu, biraz daha adama benzer olsaydın elbette daha iyi olurdu. Fakat bu senin elinden gelmez. Bari elinden geleni yap. Evvela şu Mülkiyede okuduğun, ikide bir tekrarladığın yaveleri bir unut. Sonra bu temannaları, bu nezaketi, bu el oluşturmalarını bırak, ikide bir başını keçi gibi sallama. İnsan ayrı şeydir, keçi ayrı şey. Herkesi kendi haline bırakmayı öğren. Dikkat ediyorum, bazen odaya girmiş sinek gibi yapışkan oluyorsun. Burnumun ucundan kovuyorum, kulağıma yapışıyorsun. Oradan kovuyorum, başka yere gidiyorsun…”