Selim Işık
@Pickwick
Bir sevinç duygusunda demek ki sizi duygulandıran beden, ilişkisini sizinkiyle besteleyen, sizin ilişkilerinizi çözmeyen bir beden olarak kabul edilmelidir. O andan itibaren bir şeyler sizi, bedeninizle sizi duygulandıran beden arasında, ruhunuzla sizi duygulandıran ruh arasında ortak olan bir şeyin mefhumunu oluşturmaya zorlayacaktır. Bu anlamda sevinç adamı zeki yapar.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Keder insanı zeki kılmaz. Kederlenince hapı yutmuşsunuz demektir. İşte bu yüzdendir ki iktidarların yönetilenlerin üzüntülerine ihtiyaçları vardır.
Kötü nedir, diye sorar Spinoza.
Spinoza diyordu ki kötü, kötülük, anlamak hiç de zor değil, kötü bir karşılaşmadır. Sizinkiyle kötü karışan bir bedenle, bir cisimle karşılaşma. Kötü karışım ise, bağımlı oranlarınızdan birinin ya da oluşturucu oranınızın tehdit edildiği, engellendiği, belki de mahvolduğu bir biçimde karışmadır.
Nasıl oluyor da iktidar sahibi insanlar, hangi alanda olursa olsunlar, bizi kederli bir tarzda duygulandırmaya, etkilemeye ihtiyaç duyuyorlar? Neden kederli tutkuları gereksiniyorlar? Evet, kederli tutkular tattırmak iktidarın işleyişi için zorunludur. Ve Tanrıbilimsel-Siyasal Çalışma'sında Spinoza bunun despot ile rahip arasındaki derin bağ olduğunu söylüyor -tebaalarının kederine ihtiyaçları var onların.
Devrimin ne olduğunu anlamak istiyorsanız, ona ilerleme deyin, ilerlemenin ne olduğunu anlamak istiyorsanız ona Yarın deyin.
