Selim Işık
@Pickwick
Nietzsche'ye katılan, şöyle diyebiliyordu: Sanat ve gerçeklik örtüşmüyorsa, gerçeklik için ne kötü!
İnsan kime dilenmek zorunda kalırsa, onu zor affeder.
İnsanoğlu küstahça kendisini odak noktasına yerleştirirse, sonunda elinde sadece, hakikatle pragmatik bir ilişki kalır: İşe yarayan ve bize uygulamada başarı sağlayan şey ‘hakiki’dir.
...neden o kahrolası kitaplara bakıyorsun? Mesela canım, Kant’ı filan tutamaz mıydın güzel parmaklarının arasında?
