Hoppipolla
@Pierrow
Ben İsanın ellerini çivileyen çekiç kadar günahkarım,Tanrı bunu affeder.
38 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
uyan! orman çiçeği, göklerde gezen kır kuşu
uyan, ahu gözlü güzel, uyan
doyuyorum sen bana bakınca çiğdem içen çiçekler gibi
soluğun, sabah çiçekleri, ayda solan yapraklar gibi kokuyor
aydınlık gecelerde, ay ışığında, güneşe akan ormanlar
nasıl sana koşarsa benim kızıl ırmaklarım da öyle
yanıbaşımda olursan türküler yükseliyor yüreğimden
rüzgarın ruhuyla, çilek mevsiminde, raksa kalkan bir dal gibi
sevgilim, kaşlarını çatarsan yüreğim karanlıklara gömülüyor
bulutların gölgeleriyle kararan ışıltılı bir ırmak
sonra gülümsüyorsun, güneş çıkıyor kara yelin, suyun üstünde
açtığı yarıklara altın tozu saçıyor
ben mi? bak bana! çarpan yüreğimdeki kan
yeryüzü gülümsüyor, gökyüzü gülümsüyor, bulutlar da ama ben
yanımda yoksan, gülümsemenin ne olduğunu unutuyorum
uyan! uyan, sevgilim
Reklam
Denizin ortasında aşkın eve dönüşü
Benim ihtişamım, aşkım,
hayatımın başlangıcı,
Tüm güzelliklerini anlatmak istiyorum,
Burada, denizin ortasında, seni ararken,
Sadece havalı güzelliğe sahipken
Seninle karşılaştırmak için dalgalardan.
Saçların bir altın çeşmesidir,
Beni kucaklayan bir köpük yağmuru,
Beni kaldır, gecenin sonuna kadar yelken aç.
Alnın çift gökkuşaklarının üzerindeki şafaktır,
Güneşlerin çok nazikçe geçtiği yerde
Şafak sökerken rüya gören tekneler gibi.
Ağzın, kulakların hakkında ne söyleyebilirim,
Boynunuz, omuzlarınız; deniz kabuklarını gizlediğinde,
Mercan ve denizaltı bahçeleri,
Güney'in kanatları altında olmasın,
Onları seninle karşılaştırıyorum?
Uylukların iki uzun hareketsiz koy gibi.
Aşkın sessizliği onları sarar.
Kollarınla aynı şarkıyı söylüyorlar.
Bunu söylemek zorunda olmak üzücü, burada, çok uzakta
O gölgeli körfezlerden, o adalardan
Yanından geçtiğini hissettikleri bir yelkene seslenmek,
Yola kendi kemiklerini atan bir kadın vardı.
Onları yutmak için koşan adamlar anında öldü.
Sonra kadın kemikleri toplar ve eve giderdi.
Geceyle tanışık biri oldum çıktım.
Yağmurun dışında ve içinde yürüdüm.
Çıktım şehir ışıklarının dışına.
En hüzünlü kentin daracık sokağına bakıp durdum.
Geçtim bekçinin yanından
Ve indirdim gözlerimi, açıklama yapmak istemeden.
Uzakta bölünmüş bir ağlayış
Başka caddeden evlerin üstüne geldiğinde
Sessiz durdum ve durdurdum ayaklarımın sesini.
Fakat geri çağırış veya veda için değildi,
Ve dahası dünyasal olmayan bir tepede
Göğe karşı ışıklı bir saatti,
İkrar ediyordu zamanın ne doğru ne de yanlış olduğunu.
Geceyle tanışık biri oldum çıktım.
Ateş ve Buz
Kimi ateştir diyor dünyanın sonu,
Kimi buz.
Tattığım kadarıyla istekleri
Ateşi tutanlardan yanayım ben.
Ama iki kez yok olacaksa dünya,
Bilirim nefretin ne olduğunu
Buzla da yok olur bu dünya,
Hem de nasıl yok olur,
Diyecek kadar.
Reklam