Hoppipolla
@Pierrow
Ben İsanın ellerini çivileyen çekiç kadar günahkarım,Tanrı bunu affeder.
38 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
"Morun mevzilendiği çehrelerde ölümü tanıdığım akşamlar oldu sonra, ölümün moru, önce dudağından ve tırnağından yakaladı hayatı. Sonraları mor bir çarşaf yığını arasından bir görünüp bir yok oluveren şairelere tutuluverdim öylesine işte, aniden, hiç sebep yokken."
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"Nerededir denizin merkezi
neden oraya gitmiyor dalgalar?
(...)
Görürsem denizi bir daha eğer
görür o da beni değil mi?
Neden bana sorar ki dalgalar
benim onlara sorduklarımı?
Neden böyle umarsız atılışlarla hâlâ
çözülüp gidiyorlar kayalara çarparak?
Yorulmazlar mı kumsala yıllar yılı
ilan-ı aşk etmekten?
(...)
Uslu durması için denizi
kim ikna edebilir kim?
(...)
Tatlıysa bütün ırmakların suyu
nereden gelir denizin tuzu?"
"Sözcükleri yadsıyor
bedenler.
Çıplak ve hiç konuşmadan
anlaşıyorlar.
İki taş sfenks
bakışıyor.
Bir mavi su akıyor
dudaklarından."
Tanrı onu yaratırken, ruhunu biçimlendirirken cenneti yer yüzüne indirmeyi amaçlamış olmalıydı. Zira semaya kavuşup cehennem' diye adlandırdıkları yere bile gitsem; bir sürece cehennem,
olduğumuz çiçeklerle dolu bir kır bahçesine dönerdi. Birlikteyken, mutluluk göz yaşlarımız cehennemin avlerini harsız bırakırdı. Bu yitmiş, solmuş alevler tanrı'nın öfkesini harlıyordu muhtemelen. Tanrı çok kızmış olmalıydı. Bu olanların, kavuşamamızın bir açıklaması olmalıydı çünkü.
open.spotify.com/episode/6Z7Z40C...
Öyle bir yağmur ki bu, bilirsin
Dam saçak demeyecek, yağacak
Yağacak bir hışım gibi canevine kentin
Kalplerimiz küle gömülmüş elmalar gibi
Patladı patlayacak
Alacak sonunda kendi rengini...