Hoppipolla
@Pierrow
Ben İsanın ellerini çivileyen çekiç kadar günahkarım,Tanrı bunu affeder.
38 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Uyumaya Gidiyorum
Çiçeklerin dişleri, çiylerin saç filesi,
Elleri şifalı otların,
Sen, mükemmel ıslak hemşire,
Hazırla benim için dünyevi çarşafları
Ve kuştüyü yorganını yolunmuş yosunların.
Uyumaya gidiyorum hemşirem,
Yatağa yatır beni.
Baş ucuma bir lamba koy;
Bir yıldız kümesi; ya da nasıl istersen;
Her şey olur; birazcık kıs ışığını.
Yalnız bırak beni:
Duyuyorsun tomurcukların yarılıp açıldığını….
Göksel bir ayak sesi sarsıyor seni yukarıdan
Ve bir kuş çiziyor bir izleği senin için.
Öyleyse unutacaksın…..
Teşekkürler.
Ah bir isteğim var senden
Eğer o adam telefon ederse yine
Söyle ona gittiğimi,
Bir daha aramasın…
Reklam
UYKUSUZ AŞKIN GECESİ
Üstümüzdeydi gece, dolunay vardı,
sen gülmüştün ben başlayınca ağlamaya.
Bir tanrı gibi bakıyordun tepeden
Gözyaşlarım bir zincirdi güvercinlerden, anlardan.
Altımızdaydı gece. Acının kristali,
ağladın derin uzaklıklar boyunca.
Bir salkımdı acım cançekişmelerden
senin kırılgan kum yüreğinin üstünde.
Sürükledi yatağa ikimizi şafak,
dayadık ağzımızı buz kesmiş
bir kan fıskiyesine sonsuza akan.
Girdi güneş içeri kapalı balkondan
ve uzattı dalını yaşamın mercanı
kefenlenmiş yüreğimin üstüne.
Federico García Lorca
MEKTUP SONESİ
İçimdeki aşkım benim, yaşayan ölümüm,
boş yere bekliyorum yazdığın sözcükleri,
ve düşünüyorum da, solan çiçeklerle,
yitiririm seni yaşarsam kendim olmadan.
Ölümsüzdür hava, taş devinimsiz,
bilmeden gölgeyi, sakınmadan.
İçteki yürek gerek duymaz,
ayın döktüğü donmuş bala.
Ama dayandım ben. Tırmaladım damar tellerimi,
kaplan ve güvercin, belinin üstünde,
ak zambaklarla ısırıkların düellosu.
Doldur, o zaman, sözlerinle çılgınlığımı
ah, bırak yaşayayım dinginliğimde
ruhun gecesi her zaman karanlık.
Bu sabah böylesi etekleri güneş bulutları bile sunamazdı.
Ne de paltosunun arasından öyle muazzam çiçeklenen
Kırmızı kalbiyle ambulanstaki o kadın –
Bir armağan, bir sevda armağanı
Mutlak istenmemiştir
Bir gök tarafından,
Solgun ve yalazlanarak
Tutuşturur karbonmonoksitlerini, gözlerde
Donuklaşıp durdurulur melon şapkalar altında.
Ah Tanrım, neyim ben
Ki bu geç ağızlar çığlıkla açılır
Bir ayaz ormanda, belemirlerin şafağında.
[1962]
Geçmiş bir kabuk değil yine de değişim sürüyor
Özgürlük. Bir kere değildir, dışarı çıkmak
Samanyolu’nun altında, ışık ırmaklarını
karanlık kırlarını hissederek-
özgürlük her gündür, kaçınılmaz olarak düzyazıdır, rutindir
hatırlayarak. Lime lime yıldızlı dünyaları
birleştirerek. Kaybolan tüm koleksiyonlardan.
The past is not a husk yet change goes on
Freedom. It isn’t once, to walk out
under the Milky Way, feeling the rivers
of light, the fields of dark–
freedom is daily, prose-bound, routine
remembering. Putting together, inch by inch
the starry worlds. From all the lost collections.