“Ne olursa olsun ille de yaşayacağız
Ve bizim gibi o kadar çok kişinin
O kadar çok suç ortağı ve dostun kaldığı
Yoksulların Şatosu’nun derinliğinden
Cesaret yelkeni yükseliyor
Tereddüt etmeden açalım yelkeni
Yarın anlarız neden yaptığımızı
Kazandığımız vakit
Alıştık olduğumuz cezaevinden
Uzun bir sevgili zinciri çıkıyor
Yaşadığımız adaletsizlik ve utanç
Gerçekten de çok acı
Dünyaları yaratmak için fazla bir şey lazım değil
Sadece ve bir tek mutluluk”
(“Château des Pauvres”, Poésie ininterrompue)