Abdias,bulunduğu durumdan kurtulamadığı için,belki de hiç ihtiyacı olmayan bu aşka neredeyse lanet okuyordu.Asyanın bu topraklarına o kadın yüzünden gelmemişmiydi?Mujunkumda eli kolu bağlanmış,saldırıya hakarete uğramamışmıydı? Ama bu düşünceler kalıcı değildi,gelip geçiyor,yüreğindeki ateşi daha da körüklüyor,kavuşma ne kadar imkansız görünüyorsa,o da yalnızlığa karşı o kadar metin olduğunu hissediyordu.Bununla beraber,boğucu sıkıntılar ona Allaha olan inancının ne kadar içten olduğunu da hissettiriyordu.Yüce Yaradanın insana dünyevi aşklar vererek,onun olmasının en büyük sevincini de yarattığını keşfediyordu.Tanrının lütfu akıp giden zaman kadar sonsuzdu,çünkü her aşk ayrı ve tekti..