Öylesine işte..
@Pinhan_Saye
"Çok şükür ki benim bütün işim Allah’ladır. Ve yine binlerce şükür ki benim bütün işim Allah’a kalmıştır."
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
"Seva es-Sebil"in anlamını vasat yol, ana yol, dosdoğru yol şeklinde tercüme etsek bile karşılığını tamamen vermiş olmayız. Bu yüzden ben mealde aynen bıraktım. 'Seva es-Sebil' kişiye tüm güçlerini, yeteneklerini ve melekelerini geliştirme imkânı veren; özlemlerini, arzularını, duygularını, bedeninin ve ruhunun isteklerini uygun şekilde gideren ve doyuran; başka insanlarla çok yönlü karmaşık ilişkilerini dengede tutabilmesi için kendisini doğruya götüren; tabiî kaynakları eşit derecede kendisinin ve insanlığın iyiliği için kullanma ve değerlendirmede, bireysel ve toplumsal hayatında onu yönlendiren hayat tarzıdır. Kısaca, bireyin ve toplumun manevî, ahlâkî, sosyal, fizikî, ekonomik, siyasal ve uluslararası sorunlarını doğru, düzgün, sağlam ve adaletli biçimde çözmesini sağlayan hayat tarzıdır.
İnsanın, insanî sorunların hepsini izafî önemlerini ölçüp tartacak ve önündeki farklı yollar arasında yargıda bulunacak şekilde kavrayamayacağından, sınırlı güçleri ve zekâsıyla bu sorunları tek başına çözemeyeceği açıktır. Bu yüzden, ne zaman kendisi için hayatına bir yol çizmeye çalışmışsa, kendisi, tüm iş ve sorunlarını karmakarışık edip, her yerde kaos meydana getirmiştir. Çünkü, insan dar görüşüyle pek çok ihtiyacın içinden temel bir ihtiyaca, pek çok sorundan tek bir soruna öylesine dalar ki, diğerlerini görmez ve bilerek veya bilmeyerek ihmal eder.
İşler bu durumda katlanılmaz hale gelince, ihmal edilmiş bulunan ihtiyaç ve sorunlardan biri insanı yakalar; bu sefer de hayat aynı yıkıcı sonuçla diğer uca doğru koşmaya başlar. Böylece hayat bir uçtan diğerine koşmaya devam eder ve çizdiği tüm yollar bir uçtan diğerine yanlış yönlerde gittiğinden insan dengeli orta yolu, yani Doğru Yol'u hiçbir zaman bulamaz.
Kur'an'da Seva es-Sebil ve sırat-ı mustakim, doğru yol olarak
Osmanlı Aile Yapısı 18.Yüzyılda Konya ÖrneğiDin Sosyolojisi
Kitap 18. yüzyılın ilk yarısında Osmanlı'nın ve Konya'nın sosyo-ekonomik durumunu konu almaktadır. Kitabın başlarında genel olarak Osmanlı döneminden bahsedilmiş daha sonra da Konya ele alınmıştır. Tarih derslerinde 18. yüzyılda Osmanlı dönemini görmekle birlikte ayrıntı diyebileceğimiz ama aslında bir devletin, kültürün izlerini taşıyan sosyal hayata dair bilgilerle eğitim hayatımda pek karşılaşmamıştım. Kitap siyasi olaylardan soyutlanmış bir şekilde dönemin Konya'daki yönetim, eğitim , ekonomi, nüfus gibi faktörlerine ayrıntılı bir şekilde değinmiş daha sonra ise Konya özelinde özellikle şeriyye sicilleri delil gösterilerek Osmanlı'da evliliğe rıza, kadınların haklarını savunmaları imkanı bulunduğu gibi konulara değinilmiştir. Benim kitapta en çok dikkatimi çeken bu nokta olmuştur. Her ne kadar Osmanlı tarihi kitapları okumuş olsamda Osmanlı medeniyetinin dünyaya örneklik teşkil edebilecek bir medeniyet olduğunu bilsem de o dönemi düşündüğümde özellikle evlilik,boşanma gibi konularda kadınların ikinci planda olduğu bu konularda onlara pek söz hakkı verilmediğini düşünürdüm. Algılarım genellikle bu yöndeydi, kitapta okuduğum bazı bölümler beni bu konuda epeyce şaşırttı. Mesela kitapta geçen örneklerden biri Sahra nahiyesinin Karahüyük köyünde yaşayan Aişe ismindeki ergin kız söz konusu dönemde kendi rızası olmadan evlilik akdi gerçekleştirildiği için mahkemeye müracaat ederek nikahı geçersiz olarak tespit ettirmiş ve istediği ile evlenme izni almıştır. Aynı dönemde batıda kadının bu yetkileri yokken Osmanlı döneminde kadının hem nafaka hem de istemediği kişiyle evliliği reddetme ya da istediği kişiyle evlenme gibi hakları olması Osmanlı medeniyetini ne kadar gelişmiş olduğunu gösteriyor ve yine mehir meselesinde dikkatimi çeken aynı dönemde Fransa'da karı ya da
