Okul, özgürlüğün tünelini kazmaya başladığımız ilk tımarhaneydi.
Yaşlı bir ağaç gibiydik nitekim. Dallarımıza kuşlar konarken, köklerimizi solucanlar kemiriyordu.
Ne için yaşayacağım diye sorma sakın, acın için bekle, düşün için savaş şimdi!
Dünyayı soluduğunda, senin de uçurumdan adamak istediğin gecelerin olacak, düşerken seni tutmasını istediğin gerçeklerin.
Küçüğüm. Cennetten çok uzaktasın.