Hep yalana inanmaya alışmış olanlar doğruya
inanmakta güçlük çeker.
Sitare, diyorum, uyku hapı aldığın doğru mu? Hah,
işte şimdi üstüne bastın. Evet, aldım ama kendimi öldürmek için
değil. Uyumak için. Ama herkes kendimi öldürmemi bekliyor benden.
Belki bunu da yaparım., kimseyi haklı çıkarmak için değil, bunu
bekleyenlerin düşündüğü nedenler yüzünden de değil. Kendime göre
başka dayanaklarım var olduğu için. Biliyor musun, şimdi ölsem çok
kimseyi sevindirmiş olurdum. İnan bana.
Sustum. Sonra:
Aslında hepimiz dağılıp gideceğiz, dedim, sen de,
ben de, hepimiz. Hiçbirimiz kendimize ait yerlerde
gezinmiyoruz.
Birbirimize nasıl bakacağımızı bilmediğimiz için.
Hiçbirimiz basit, yalınkat görmüyoruz kendimizi de, başkalarını da.
Kendimizde ve onlarda olmayan nitelikleri yakıştırarak bakıyoruz.
Ben yaşlandım artık, ölümü bekliyorum, ölüm nedir
biliyor musun? Önünde sonunda çalacağımız tek hakikat kapısı, bizi
bir yaradan var, yaradanm emriyle gene kendisine dönüşümüzdür ölüm,
bir daha ölmemek üzere dönüşümüzdür ona.