Emoşdan
@Pisiligezgin
Gerçekler ancak bu kadar ustalıkla hikayeleştirilebilirdi. İlk bakışta karakterlerini hayvanların oluşturduğu masum bir çiftlik hikayesi gibi görünse de devrim, siyaset ve felsefe ustalıkla kaleme alınmış. Hikaye, haksızlığa karşı bir başkaldırıyla başlıyor; ancak iktidara gelenler de zamanla eskilerin yerini alıp aynı adaletsizlikleri sürdürüyor. Baştakilerin çıkarlarına göre değişen yasalar, değiştirilen sloganlar, şekillendirilen gerçekler ve gerçeğin yerini alan iftiralar... Hayvan Çiftliği, adalet arayışıyla başlayan bir mücadelede gücü elinde tutanların nasıl yeni bir baskı düzenine dönüşebileceğini etkili bir dille anlatıyor.
Elimde bir fincan kahve varmış da çocukluk arkadaşımla uzun zamandır hasret kaldığım bir sohbeti ediyormuşum gibi hissettirdi bana. Sayfaları çevirdikçe kendimi hem geçmişe doğru tatlı bir yolculuğa çıkmış hem de hayatın küçük mutluluklarını yeniden hatırlamış buldum.
Neşesi Yeter, insanı yormayan, aksine içini ısıtan bir anlatıma sahip. Kafanızı dağıtmak, günlük hayatın telaşından biraz uzaklaşmak ya da geçmişi özlemle anmak istediğinizde elinize alıp bir çırpıda okuyabileceğiniz sıcacık bir kitap. Okumayı bitirdiğinizde geriye hoş bir tebessüm ve eski dostlarla edilmiş güzel bir sohbetin tadı kalıyor.
İlkel hazlarının peşinden sürüklenen; şiddet, hırsızlık, tecavüz ve cinayet gibi suçları sıradanlaştırmış, kendi içlerinde bile otorite kavgası yaşayan henüz 15 yaşındaki birkaç gencin acımasızlığıyla başlıyor eser. Kötülüğün sona ermesini beklerken, her sayfada daha da kötüsüyle karşılaşıyorsunuz. Eğer bu karanlığın içinde kaybolmazsanız, yazarın satır aralarına ustalıkla yerleştirdiği çok ince mesajları fark ediyorsunuz. Siyasete, basına, ceza sistemine,topluma, aileye, dünya düzenine.. yönelik sert eleştirilerde bulunurken okuru da rahatsız edici ama bir o kadar düşündürücü sorularla baş başa bırakıyor.
Kitapta da geçtiği gibi: Seçme hakkına sahip olmayan bir kişi, kişiliğini de yitirmiş sayılır mı? Önemli olan iyi ya da kötü biri olmamız mı yoksa özgür olmamız mı? Peki özgürlük, başkasının özgürlüğünü elinden almak mı? Bir insanı iyiliği seçmeye zorlamak gerçekten iyilik mi?
Son yüz sayfayı oturduğum yere kilitlenmişçesine nefesimi tutarak okudum resmen. Stephen King ‘in öyle bi kalemi varki kendinizi hikayenin içinde buluyorsunuz ve ordan çıkmak istemiyorsunuz. Tolstoy’un ünlü romanı olan Anna Karenina'yı yazıp bitirdiğinde "Anna Karenina öldü" diye ağladı noktadayım şuan..
Yine tadı damağımda kaldı, bittiğine inanamadım. Hayır dedim burada bitirmiş olamazsın.. Dura Mater’i sabırsızlıkla bekliyor alacağım tüm nöronlarımla beraber
