Kendisine bile değer vermeyen bir insanın çevresindekilerden bunu istemesi çok utanç verici. Daha kendini bile mutlu etmeye korkarken kalbinde sakladığı sevgiyi karşısındakine nasıl verebilir? Bilmiyor ki yaşam acımasızdır. Bu kadar acımasızlık var olmuşken acınası hale düşebileceğini nereden bilir, kim bilir. Yaşam hakikattir ; hakikat kağıda yazılan bir matematik işlemi kadar gerçek değildir. Süregelen bu süreçte gerçekliğin esneklik payları mevcuttur iki kere iki her zaman dört olamayacak kadar pervasızca hareket eder. Kendini korumalısın çünkü yaptığın her şeyin seni oradan oraya sürüklediğini görmek biraz baş döndürücü olur, kaybetmemelisin kontrolü. Kendine verdiğin bu sözleri tutmalısın çocuk, değer göremeyeceğin bir dünya yaratmaktan vazgeç ve yola koyul.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Romantizm çeşitliliği yüksek bir duygu durumudur. Duygusal durumların karışması halinde ortaya çıkan bir rahatsızlık olabilir, elbette olmaya da bilir. Duyguların bu kadar fazla içgüdüsel olması onların izlenilebilir ve tahmin edilebilirliğini kısıtlıyor. Bir insana karşı büyük bir aşk beslerken bir anda ondan uzaklaşabilir ve yıllarınızı yok edip, bir parça kağıtmış gibi havaya savurabilirsiniz. Emin olun, kılınız kıpırdamaz ve hiç bir şey hissetmezsiniz. Böyledir insan, kendi benliği bile onun kontrolü altında değildir. Mutlu olabilmek için gözünden akan her damla yaşı satabilir acımasız bir kumar masasında. Şunu bilmeli ki oynadığı kumar kendi ile değil, sevdiği ve değer verdiği her şeyledir.
Ne kadar uzağı görebilirsin? Senin uzaklığın ufuk çizgisidir. Soluk ve ekseriyeti dümdüz ilerleyen belli belirsiz bir nokta. Yalın ayak oraya yürüyebilir misin? Kendine o kadar uzaksın ki, sınırlarını göremediğin uzaklıkta olan o çizginin üzerinde belirsiz bir şekilde yalpalayan sensindir. Belki düşersin, belki de dengeni sağlar ve ilerlemeye devam edersin. Ama gözlerini iyi aç ve kendine bir bak, neden bu kadar uzaksın. Arkanda seni izleyen başkaları, birliktesiniz evet. Sürükleyebildiğin kadar insanı o boşluğa, o yoksunluğa itmişsin. Kimilerinin bu soluk ve kimsesiz çizginin büyüsünden tek yaptığı şey seni izlemek. Orada bulunduğunun farkında olmadan, kısık gözlerle senin peşinde dolanıyorlar. Kendine olan bu yolculuğun, doğru yolun belirsizliğinden beridir kendinden uzaklaşma deneyimine dönüşüyor. Görebildiğin tüm uzakları yarattığın günden beridir içlerinde sen varsın. Paramparça benliğinin büyük mimarı; yarattığın uzakların tanrısı. Oralarda bir yerlerde seninle savaşan herkesi azat et, kalbim onlar ile çünkü sen hak ettiğin karanlıktasın, yapayalnız.
Senin sınırların, senin sınırsızlığındır. Çok basit bir hayat yaşarsın ve çizgiyi yakınlara çekersin. Bir bakıma bu mutluluk getirir, çünkü karmaşadan, yoksunluktan, yetersizlikten, hayallerden uzaksındır. Mutsuzluğu neyin getirebileceğini bilmiyor, hiç bir şey için gözyaşları dökerek, yeminler ederek, kendine yüzlerce sözler vererek ağlamıyorsun. Senin mutluluğun, mutsuzluğun varlığından bir haberdir. Sınırlarını genişlettiğin, çizgini biraz daha uzaklara çektiğinde başın belaya girebilir. Çünkü o cahillikten, bilgisizlikten uzak kalmaya başladığında hiç beklemediğin bazı seslerden şarkılar duyarsın. Muazzam bir an. Her şeyini oraya döküp bırakmak istersin, gözyaşlarının içinde bilgeliğin kudretiyle dolu özlem dolu bir sevgi. Sana ne yapacağını söylüyor ama sen her şeyden bir habersin, edindiğin tek şey bu kudretli algı. Yavaş yavaş öğrenirsin; hayatın bir bütün değil, paramparça binlerce anıdan oluştuğunu. Şimdi özlediğin o eski cahilliğindir. Nerede? Yarattığın sınırların ucu bucağı görünmüyor, özlüyorsun. Ama artık daha çok şey biliyorsun, suyun içinde nefes alamayacağını, ciğerine dolan her suyun seni yavaş yavaş öldürdüğünü. Suyun içerisinde nefes almayı göze koymuşsundur, çünkü yavaş yavaş ölmeyi de öğrenmek istiyorsun. Biliyorsun ki artık senin sınırsızlığın, sınırlarındır.
