Merhaba , Cahide Birgül'den bitirdiğim ikinci kitap. Bir önceki kitap polisiye ve gerilim tarzıydı fakat bu daha çok psikolojik dram türü diyebilirim.Yine beni rahatsız eden karanlık,kasvetli ama okumayı asla bırakamadığım bir roman oldu. Yazar gerçekten o sıkıntıyı yaratmayı okuyucuyu da huzursuz etmeyi çok iyi biliyor. Okurken olayların içine tüm duygularınızla giriyorsunuz diyebilirim. Bastırılmış duygular,arzular,suskunluklar.. Yazar mimarmış ama bence o psikolojiyi çok iyi yansıtmış. Yazarı geç keşfettiğim için üzgünüm okumadığım iki kitabı kaldı elimde ama ara verip daha sonra okuyacağım. Sevdiğim yazarların kitaplarını hemen bitirmek istemiyorum.
Konusu: Bu sefer kitabımızda toksik bir ailenin evine konuk oluyoruz. Kitap iki kişi ağzından yazılmış. Kız kardeş ve ağabeyi: Nilüfer ve Haluk. Ailede bir de engelli bir kardeş var Memo.
Nilüfer ve Haluk bize tramvalarını,ailedeki baskıyı sevgisizliği,anne ve babasını,Memo'nun engelinin aileye yansımasını anlatıyor. Olaylar 90lı yıllarda geçiyor. ve yazar burada dönemin olaylarına da yer vermiş. Faili meçhuller,siyasi olaylar vs
Yazar kitapta metaforlar kullanmış babayla bağdaşan nesneler ve o nesnelerin çocuklar üzerindeki etkisi bu kısmı çok beğendim. Ben seviyorum böyle psikolojik ayrıntıları. Bir de okurken size de garip gelecek bir durum var yok artık bu da abartı biraz diyorsunuz ve sonunda şok. Güzeldi ben psikolojik tahlilleri okurken birazcık sıkılıyorum ama burada merak ettiğim noktalar da olduğu için sevdim.