Chiara Runo
@Pluto48
155 okur puanı
Aralık 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Yeraltında olan kim?
Açıkçası kitabı beğendim mi beğenmedim mi emin değilim. Sevdiğim yanları var, sevmediğim yanları var. Sanırım en çok anlamadığım için sevmedim diyebilirim. Yani baş karakter biraz beni, bizleri andırıyor. O sürekli değişen ruh hali, fikirleri, söyledikleri, yaptıkları ile çelişmesi... Biz değilse kim değil mi sonuçta? Bu kitabın en beğendiğim cümlesi, sondaki notlar kısmında geçen "Bir kahramanlık hikayesi hayal etmek, bu hayali gerçekleştirmekten çok daha kolaydır." Bir cümle beni daha iyi anlatamazdı. Bir şeyleri yapmak yerine, yazmak yerine, okumak yerine, bunu hayal etmek hep daha kolay olmuştur. Herkes gibi detaylı bir analiz yazısı yazamam çünkü dediğim gibi kitap beni çokta içine çekmedi ama Dostoyevsky'den okuduğum bu ikinci kitap tüm karakterlerinin nasıl yazıldığını anlamamı sağladı. İlk başta sıkıcıydı, sonrasında karakteri sevmeye başladım ama karakterin bir türlü kendine dair ulaşamadığı sonuçlardan dolayı onu sevdim mi, sevmedim mi bende emin olamıyorum. Sonrasındaki hikaye ise pek beni içine alamadı ama bunun sebebinin kitabı anlamamdan emin olduğuna emin değilim. Daha farklı bir çeviri denemeliyim belki de ama son kısımdaki notlar ise kitabı biraz daha anlamamı sağladı. Bu kitap sayesinde farklı bir kitap deneyimlemiş oldum.
Honestly, I’m a bit confused about this book. It was a short book, and I chose it because of that, but I didn’t like any of the characters. I think I more or less understood what the book was trying to do, and it definitely lived up to its title, but neither the main characters nor the others were likable. Every single one of them had their own issues and clearly needed therapy, and that was so obvious. While reading the preface at the beginning of the story, I wondered if the author was actually talking about himself. The unexpected event in the story was surprising to me, but at first, I struggled to understand what was going on, why they hated them, and why no one was going outside. But of course, as the chapters progressed and everything gradually unfolded, things started to make sense. I had already spoiled the story for myself beforehand, so I wasn’t too shocked when I read it, but I was surprised when I first saw the spoiler. I don’t feel like saying, “Go read it,” but since it keeps you curious and makes you wonder what will happen next and how everything will connect, it’s readable.
Dorian...
"Bilge olmak için fazla okuyan ve güzel olmak için farklı düşünen insanların çağında yaşıyoruz."
Bu kitabı çok duyup en sonunda uygun bir şekilde bulunca hemen alıp okumaya başladım. Az çok beni neyin beklediğini tahmin edebiliyordum çünkü herkes kapaktan anlaşılacağı üzerine bunun bir kişinin kendisi yerine portresinin yaşlanmasını istemesi üzerine gerçekleşen dileği ve sonrasında yaşananlar ile ilgiliydi. Ama kitap boyunca beni en etkileyen son bölüm oldu diyebilirim. O son bölümü okurken, şimdi ne olacak diye düşünürken ve son sayfalar yaklaştıkça, cümleler artık giderek azalırken o son sahne ile vuruldum. Öyle böyle değil. Baştan sona seni içine çeken, merak ettiren bir kitap diyebilirim. Sanki yazar tek bir roman yazma hakkı olduğunu biliyordu ve tek hakkını son derece harika bir şekilde kullanmış oldu. Dorian Gray'in Portesi seni unutacağımı düşünmüyorum kolay kolay. Tıpkı Lord Henry'nin, Dorian'@ söylediği gibi "bana daima düşkün olacaksın. İşlemeye cesaret edemediğin tüm günahları temsil ediyorum ben." Ve yine sormadan edemiyorum kendime, ben, dorian gray olsaydım, aynı şeyleri yapar mıydım ya da şu an okuduğum kitapta başka bir dorian gray mi olurdu? Sanırım asla bilemeyeceğim bir soru daha...