İrem
@Pnarsruc
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Elspeth McGillicuddy tren yolculuğu sırasında camdan bir diğer trenin içinde gerçekleşen cinayete tanık olur. Elspeth şok içinde ve görev arzusuyla ulaşabildiği tüm görevlilere durumu iletir. Fakat yaşlı görgü tanığı fazlasıyla ciddiye alınmaz çünkü olayın gerçekleştiği vakitten günler geçmesine rağmen ne ceset ne de herhangi bir şüpheli bulunabilmiştir. Elspeth’e inanan ve bu cinayeti çözüme kavuşturacak kişi Miss Marple’dır.
Öncelikle böyle merak uyandırıcı bir konunun bu şekilde işlenmesi beni biraz hayal kırıklığına uğrattı diyebilirim. Agatha Christie’nin okuduğum diğer kitaplarının birçoğunda katili bulamadım veya yanlış tahmin ettim. Bunun da nedeninin genelde katillerin en bariz olanlarının haricinde ters köşe oluşturacak kişiler olarak seçilmesinden kaynaklandığını fark ettim. Böylelikle zaten ben kitabın yarısına gelmeden sadece 2 katil adayım vardı. Ama şöyle bir sıkıntı var ki olay örgüsü katili bulmak üzerine ilerlemiyor. Başlangıçta zaten ceset bile bulunamadı. Sonradan ceset malikanenin lahdinde bulundu ve hemen tüm şüpheler ev halkına yöneldi. Ki yönelmedeki nedenler de tamamen varsayımlara ve tesadüflere dayanıyor. Çünkü lahdin bulunduğu ambara ev halkının dışında birçok yabancı kişi dahi girip çıkabiliyor. Miss Marple bu dedektiflik işleri için fazlasıyla yaşlandığı için malikaneye muhbir olarak hizmetçi kız Lucy’i sokuyor. Kitabın ortalarından olayların çorap söküğü gibi açıklığa kavuştuğu final bölümü arasında ev halkındaki tüm erkeklerin Lucy’e tam anlamıyla yürüdüğünü okuyoruz. Açıkçası bu satırları çöpçatan yaşlı bir ninenin yazdığı sürekli gözümün önünde belirdi. Kolay okunan bir kitap fakat benim gerilim-polisiye kitabından beklentim bu değildi sanırım. Bu nedenle diğer okuduğum Agatha Christie kitaplarının yanında fazlaca sönük kaldı.
Japon mitolojisine ilgi duyduğum sıralarda konusunu bilmeden tamamen rastlantısal olarak aldığım bir kitapta İzanami ve İzanaki'nin hikayesinin kurgusuyla karşılaşmak kesinlikle benim için hoş bir sürprizdi. Bu nedenle kurgunun çok üzerinde durmadan Japon yaratılış mitini ve bu mit üzerinden kadın olmak üzerine düşüncelerimi yazmak istiyorum. Zaten kitabın arka kapağındaki "Ölen her zaman kadın olur." cümlesiyle de yazar, tanrılar ve insanlar arasındaki uçuruma rağmen kadınların ortak kaderiyle ilgili ipucu vermektedir.
Japon yaratılış miti, Japon adalarını yaratmak üzere gönderilen Izanami ve Izanagi kardeşleri-eşleri konu almaktadır. Izanami üzerinden kadına biçilen rolün en azından sadece bu mit nezdinde tahlilini yapmak mümkün değil. Fakat miti okuduğumda,hatta miti kurmaca bir hikâyeyle harmanlayıp sunan Natsuo Kirino’nun Tanrıça Günlüğü kitabında da fazlaca içselleştirdiğimden mi bilmiyorum, beni rahatsız eden bazı bölümler vardı. Örneğin; Cennet Sütununun etrafında dönmeye başlayan çift karşılaştıklarında ilk sözü Izanami söyler ve birliktelik mahvolur. Çünkü doğan çocuklardan biri kemiksiz ve uzuvsuz diğeri de küçücük bir adaydı. Fakat ilk konuşan Izanagi olduğunda sekiz büyük adayı ve bazı doğa fenomenlerini meydana getiriyorlar. Yani kadının duygularını ilk ifade eden olması çöküşü erkeğinki ise başarıyı temsil ediyor. Ardından Izanami’ye verilen doğurma lütfu Ateş Tanrısı Kagutsuçi’yi dünyaya getirirken ölümüne sebep olur. Izanami’yi tekrar görme özlemiyle Izanagi, Ölüler Diyarına gider. Fakat geç kalmıştır. Çünkü Izanami çoktan Yomi’nin kalbindeki meyveyi yemiştir. Izanagi, Izanami’nin isteğine rağmen eşine son bir kez bakmaktan kendini alıkoyamadı. Fakat Izanami’nin vücudu iltihap içinde ve kurtçuklar tarafından kemirilmekteydi. Izanami kendisini o halde
