Hayat ne güzel, fakat ne can sıkıcı şeydi!...Bütün günü dolduran bu eğlendirici işlerin içinde insan bi boşluk hissi duymaktan kurtulamıyordu. Bir şey eksik gibiydi,bütün ömrünce işşemeyen bir yeri varmış gibiydi.
"Hayat bu rugan iskarpinlere ne kadar benziyor!" Dedi. "Tıpkı bunlar gibi biz de günler geçtikçe aşınmaya, bir tarafa kaykılmaya, çirkinleşmeye ve nihayet işe yaramamaya başlayacağız..."
Bir entelektüel için hapis yatmak elzem. Olgunlaşmak, hayatı anlamak için başka çare yok.bizimki de belki bu sayede biraz kitaplardan başını kaldırır da etrafını görür, körü körüne atılganlıktan vazgeçer.
Yurdumun ve yurdumun insanlarının mutluluğu, benim ve çocuklarımın da mutluluğu demektir. Yani, milletim gelişirse, ben de, bana bağlı olanlar da gelişir,iyi günlere ererler.