Kendi gücüyle sınana bir kadınım
Eşiklerin taşında çoğaldım
Denemedim de adım atmayı
İçerisi de sürgündü dışarısı kadar
Beklemek;
İman eder gibi
Bir inanç,
Bir düşüş
Kapılar kapandı.
Bir adım atsam zaten düşecektim
Düşmekten de vazgeçtim.
Bir çığlığın ardından doğdum
Birer feryadın sesinden
Senden aldığım gözlerim
Sadece sabrını taşıyor
Bakışlarım yüzünün karası
Soğuk sisli ve uzaktan
Buraya ait değilim hani, sadece çağırıldım
Büyürüm diye atılanım toprağa
Dışında çiçekler açarken köklenemeyen
Çiçektim ben dalına yabancı
Çiçektim büyüdüğü topraktan utanan
Anne, eğreti otuydum bahçenin
İstediğin rengi veremedim
Oysa ben baharda doğmadım mı?
Şimdi binbir emekle baktığın bu bahçe öyle bakımsız ki
Yakışmıyorum buraya
Köklerle değil sorularla tutundum toprağına
Anne, beni cevapsız bırakma
Hala boşluğa dönemiyorum sırtımı
Her gece gerçeklik bir azizler ordusu yolluyor rüyalarıma
Sessiz bir yargıya mecbur kalıyorum
Anne rahmet et bana
Yaratıcı öz suyunla doğur beni
Sen varken yetim olmak varlığımın özeti sanki
Ama ben de istemezdim böyle olmayı
Bak sokakta çığlıklar var
Benimse akmaya korkan gözyaşlarım
Anne yeniden doğur beni
Kanayan dizimden