İki kadın, biri Selime Teyze diğeri Meltem “Hanım”. Bu iki ana karakterin hayatını,acılarını, aslında onları şimdi oldukları kişi haline getiren zorlukları ve bu “zor” şeyleri yaşarken verdikleri tepkileri olabildiğince dokunaklı bir şekilde kaleme almış yazar. İkisini de anladım, ikisine de biraz ağladım aslında. Okumanızı tavsiye ederim. Bizden, içimizden hikayeler ikisinin yaşadıkları da. Yazara sormak istediğim şeyler de var kitabın sonu ile alakalı ama spoiler olmasın diye buradan soramıyorum. Şermin Hanım duyun sesimi :)
Kurtaramazsın. Kurtarmamalısın da. Bak ben de eskiden senin gibiydim. Ortada bir sorun gördüğümde, her şeyi çözebileceğimi, herkese merhem olabileceğimi, herkesi iyileştirebileceğimi sanırdım. Sonra fark ettim ki, yardım etmeye çalıştığım kişiden daha çok ben koşuyordum onun derdine.
O ise kendiyle benim kadar uğraşmıyordu. Kırkımdan sonra öğrendim, herkesin bir tekamül yolculuğu olduğunu. Kimseyi yolundan çeviremezsin. Saygı duyman gerekir. Müdahale edemezsin.