Bazı haberler insanın hayatını ikiye ayırıyor; öncesi ve sonrası…
Bugün aldığım haberle sanki zaman durdu. İçimde tarif edemediğim bir şaşkınlık, boğazımda düğümlenen kelimeler ve dinmeyen bir hüzün var.
Canımdan bir parça olan ablamın kanser olduğunu öğrendim. Böyle bir gerçekle yüzleşmek çok ağırmış. Keşke onun acısını alabilsem, keşke hastalığı ben yaşayabilsem de o bir kez daha gönül rahatlığıyla gülebilse…
Şimdi tek dileğim, Allah’ın ona sağlık, güç ve şifa vermesi. Dualarınızı eksik etmeyin. Çünkü bazen insanı ayakta tutan en büyük şey umut ve duadır…