ç
Çiçeğim
1 üyeTakip
Sevdiğime özel hev
Bazen insanlar seni gerçekten sevdiğini bilse bile, yine de seni incitir. Benim hikâyem tam olarak buydu. Onun üzülmesini isteyecek biri hiç olmadım ama farkında olmadan onu yordum, kırdım, beklentilerini karşılayamadım. Bugün geriye baktığımda, yaşananların büyük kısmında haklı olanın o olduğunu çok net görüyorum.
Aramızda “güç savaşı” dediği şeyler vardı ama aslında bu, benim eksik kaldığım yerlerin onun gözünde biriktiği anlardı. Hayatın yükü, işlerin karmaşası, mesafeler ve belirsizlikler… Hepsi üst üste geldi ama ben bu yüklerin altında sevgiyi gerektiği gibi taşıyamadım.
Yanında olamamam, onun kendine bir yol çizememesi, geleceği aynı çatı altında kuramamamız… Bunların hepsi onu daha çok yıprattı, beni değil. Ailelerin baskısı, izinler, bekleyişler… O sabretti, ben çoğu zaman sadece sustum.
Sorunları çözdüğümüzü sanıp ertesi gün daha büyük problemler yaşamamızın sebebi de buydu aslında: O mücadele etti, ben değişemedim. Yorulduk ama o daha çok yoruldu. Ve belki de en acısı, severek ayrılmamızın nedeni benim yeterince iyi bir “biz” olamayışımdı.
Ben daha kibar olabilirdim, daha anlayışlı, daha güçlü… Ama olamadım. Bu benim eksiğimdi. Hayat beni bu hale getirmiş olabilir ama bu, kimseyi eksik sevmeye bahane değil.
Şunu içim acıyarak ama dürüstçe söylüyorum: O her zaman haklıydı. Ben onu sevdim ama onu hak edecek kadar iyi sevemedim.
Eğer evlenecek olsaydım, yine onu seçerdim. Tekrar dünyaya gelseydim, yine onu bulurdum. Çünkü o, her şeyin en güzeline layık. Ve ben, onu kaybetmenin nedeninin büyük kısmının kendim olduğunu biliyorum.
Gönül sırdır” dermiş eskiler. Olur olmaz herkesle her şeyin paylaşılamayacağına dair bir şifre sanki. Çünkü insanoğlu ayıp arar, kusur arar. Senin üzüntün onun neşesi olur. Gönül ancak güzel görene, güzel konuşana, güzel saklayana açılır. Onlara da ehl-i muhabbet denir.
