"Üzülme baba,” dedim, “alt tarafı bir ev, alt tarafı beton parçası ya. Çalışır ederiz, yine alırız. Ben de çalışırım bundan sonra, söz, alırız bir ev daha.” “Ona üzülmüyorum ki ben,” dedi babam. “Her ay evin taksitini ödedik de ne oldu. Bak, uçup gitti elimizden balon gibi. Keşke seni ağlatmasaydık çocukken. Keşke sana o akülü arabayı alsaydık.”
Günün birinde yaptıklarının kefaletini ödemek herkese nasip olsa keşke..Gün geldiğinde kişi "neden bunları yaşıyorum"diye ilk kendisini sorgulamalı sanırım.Eşsiz bir hikaye,tat ve keyifti.