Kitaplarda okuduğun depresyon kelimesine bir cankurtaran simidi gibi sarılırsın. Çünkü nedense hepimizde, maddi olsun , manevi olsun bütün dertlerimize bir isim takma merakı vardır, bunu yapamazsak büsbütün çılgına döneriz. Mamafih insanlarda bu merak olmasa doktorlar açlıktan ölürlerdi.
Bana öyle geliyor ki, yaptığı herşey , sokaklardaki yoksulları kollaması, yetimhane yaptırması, her ihtiyacı olana para vermesi, bunların hepsi suçunu bağışlatmak, yaptığı hatayı telafi etmek içindi. Bence borcunu ödemenin, gerçek kefaretin yolu da budur :
Pişmanlığı iyiliğe dönüştürmek, şerden hayır çıkartmak.
"Çok korkuyorum."
Neden diye sordum.
"Öyle mutluyum ki Doktor Resul. Böylesine büyük, müthiş bir mutluluk, insanı korkutuyor."
Yine nedenini sordum, şöyle dedi ;
"Senin bu kadar mutlu olmana, ancak senden birşey almaya hazırlandıkları zaman izin verirler."
Bir insanı öldürdüğün zaman, bir yaşam çalarsın. Karısını bir kocadan, çocuklarını bir babadan mahrum edersin. Yalan söylediğin zaman, bir insanın gerçeğe ulaşma hakkını çalmış olursun. Aldattığın zaman, bir insanın doğruluk, adalet hakkını elinden alırsın. Çalmaktan daha büyük bir kötülük yoktur..