"Ve insanların yüreklerinde yer tutup tekrarlanagelen öyküler gibi bunda da yalnızca iyi ve kötü, siyah ve beyaz, uğurlu ve uğursuz vardır, hiçbir şeyin ortası yoktur." diyerek başlıyor yazar kitaba. Bir Meksika halk hikayesinden esinlenilen bu öyküde de her şey beyaz ya da siyah daha doğrusu uğurlu ya da uğursuz.
Kitap bir oturuşta okunacak gibi olsa da bıraktığı etkiler o kadar hızlı geçmiyor. Steinbeck "Ve o güne umutla başladılar." dediğinde artık bir şeyler güzel olacak diyebilmiştim. Kitap bittiği andan beri çok yaralı hissediyorum. Benim daha önce kalemini bu kadar sevip de okumaya korktuğum bir yazar olmadı. Defalarca kez farklı farklı kitaplarını elime alıp her seferinde tekrar yaralanmaktan korktuğum için geri bıraktım. Bir yerde döngüyü kırabildim ancak olmaktan korktuğum yerdeyim şu an. Yine de iyi ki okumuşum.
Keyifli okumalar.