Elbette asıl trajedi, sürekli dış dünyaya dikkat kesilip tamamen başkalarının deneyimlerine odaklandığımız için kendi dünyamızla iletişimimizin kopması. Sanki tüm hayatımızı, bu gerçekten benim, ben buyum, diye hissetmek yerine, kimliğimize bürünmüş bir sahtekâr gibi kendimizi taklit ederek yaşıyoruz.