Valery Legasov
@Proleter1917
Yarınları, yarınlardan umutları olmayanlar öldürür.
Ne güzeldi seni sevmek.
En çokta ben sevmiştim oysa.
Saf, çıkarsız ve ölümüne.
Ama sen yıktın tüm beton duvarları üstüme.
Celladım oldun, sevdiğim olmak yerine.
Ben yine seni affettim içimde.
Ben yine sevdim seni bir başka baharda.
Ben yine deli-divane oldum aşkından.
Ama sen yine ihanetçi çıktın kalbimden.
Yazar hikayenin sonunu doğru tahmin etmiş.
Ben severek öldüm.
Sen ihanetçi olarak yaşadın.
Tarih beni aşkla, seni ihanetle yazdı,
Tozlu sayfalarına..
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
iç ses çığlığı..Edebiyat
Gece oluyor bazen benim için. Bir sessizliğe bürünüyorum. Kendimle, yalnız ama yalnız kendimle baş başa kalıyorum. Değişik duygular karmaşasına giriyorum. Çoğunluğu hüzünle kaplı bir duygu karmaşası bu. Aslında bende tam olarak bilmiyorum neden böyle olduğunu. Hala kendimi çözebilmiş değilim. Hala dirilmiş değilim bir kelebek kozalasının içinden. Can veren yağmur taneleri tenime dokunmuş değil halen. Hücrelerim eksiliyor yavaş yavaş vücudumdan. Belkide ben bir menekşenin özüne karşıp, bir arıya can olacağım. Bir arı ise hiç değmeyen bir insanoğluna.. Hoşçakal umutların yeşerdiği Mayıs. Ve hoşgeldin güz yağmuru..
Girdiğin her savaşta kaybediyorsun. Ama öldürmüyorlar. Ölüme meyilli şizofrenik ruhun 'sürüne-sürüne' kendi sonunu, kendisi getiriyor...
Herkes yorgun. Hatta öyle ki bir ölümün eşiğinde herkes. Paramparça ve kırık dökük..
Yaşayan birer ölü..
İki duvar arası'nda sıkışıp kalmış, yapa yalnız ruhlarımız...
Üzücü,
Hüsran içerisinde,
Ve sarhoş ne yapacağını bilmeyen...