Yalnız doğar, yalnız ölürüz. Buna bir an evvel alışmak lazım. Yalnızlık yapının temeli. Yani taşıyıcı kolonun ta kendisi. İnsan başkalarıyla bir arada yaşayabilir, ancak “bir arada” demek, kural gereği yan yana olmak anlamına gelir. Bu da iyi sayılır. İnsanlar yan yana yaşar, şansları yaver gittiği anlarda belki bir arada bile olabilirler. İnsan aynı arabada oturur, aynı yemeği yer, aynı Noel’i kutlar. Ama birlikte araba kullanmaktan başka bir şey bu. İşin iki yönü var. İki gezegen.
Ama artık olan oldu ve gayet hassas konulara değinildi; yeniden baba oluyorum.Facia yani. Bu, haince bestelenmiş çocuk şarkılarını daha yıllarca sabahtan akşama kadar dinleyeceğim anlamına geliyor, ruhsal sağlığımın buna müsait olup olmadığından emin değilim.
“Ben de keyfimden orada yaşamıyorum. Ormandayım çünkü orada olmalıyım. Beni anlayamazsın çünkü ormanda bulunmak zorunluluğunu hiç hissetmedin. Sen hayatını gayet güzel idame ettiriyorsun, bende zar zor; insanlarla hiç zorluk çekmeden anlaşıyorsun, benimse onlarla geçinmeye gönlüm yok.”