Felsefe, edebiyat ve şiir... Nihayetinde anladım ki kitap okumak ait olmadığım bir yaşama adım atmaktı, beyhude bir çaba, gözle görülen bir yamaydı lâkin okurken bir anda denk geldiğim; aklıma, kalbime ve ruhuma hitap eden o tek bir cümlenin verdiği hazzı aşamıyorum. O halde melankolinin dipsiz kuyusunda yuvarlanmaya devam...
Bu kitabı okursun ama dile getiremezsin, ne yazıldığını anlarsın lâkin anlatamazsın, bilirsin fakat bilmemeyi yeğlersin. Konuya dair filozofik ırganımların varacağı en son nokta budur. Bundan sonra ya Tanrı lütf edip size bir yol gösterir yada ölüm sizi yakalayıncaya ve yahut siz ona kuçak açacak kadar cesur oluncaya kadar zifiri karanlıkta kimsesiz ve biçare bir şekilde savrulursunuz...
Gayet açık, net ve anlaşılır bir uslupla temel meseleler ortaya delilleri ile konmuş. Allah azze ve celle İbn Teymiyye'ye rahmet etsin. Aklını bu güzellikten mahrum eden kendini akılsızlardan saysın !