Puf Puf
@Puf_Puf
11 okur puanı
Nisan 2023 tarihinde katıldı
Huxley'den bir Ütopya
Huxley kitabın yazım aşamasındayken en bilindik kitaplarından birisi olan Cesur Yeni Dünya'nın aksine bu kitabı bir ütopya olarak tanımlasa da akılda bazı sorular bırakıyor. Birkaç yüzyıldır devam edip ve yıkılma tehlikesi barındıran ve bazı açılardan pek de tatmin edici kusurlar bulunduran bu ütopya örneği insanlar tarafından net vir ütopya olarak adlandırılabilir mi?
!!Kitabın olay örgüsü ile alakalı kısım!!
Bir toplumda bulunmaması gereken kusur: Gereksiz güven ve geniş bakış açısına sahip olunduğu zannedilen dar bakış açısı
Kitap ana karakterimizin teknesinin karaya vurması sonucu ( karakterimiz bu olaylar sırasında yaralanmıştır) adada mahsur kalması ve kitapta betimelenen garip ütopik toplumdan bazı kişilerin ana karakterimizi bulması ile başlıyor.
Bu ütopik adada yaşayan insanlar kendilerini gerçeklerden soyutlayıp kendi yorunlarını kattıkları polyannacılık bakış açısına sahipler. Dış dünyada neler olup bittiğinin haberini aldıkları için dış dünyayı anlayabileceklerini zanneden bu güruh ana karakterimizin yaralarına bakar ve onu aralarına kabul eder. Ona inanırlar ve ana karakterimiz onları yolun sonunda diğerlerinin ona yaptığı gibi onları kollamaya çalışmayıp kendi başlarına bırakır. Çoğu kişi kitabın sonunda olanlardan hazetmese de ütopya anlayışının yanlış normlar üzerine inşa edildiği bir toplum ayakta kalamaz, eninde sonunda yıkılır. Bir ütopya böyle mi olmalıdır? Güzel rahat ama malzemeden çalınmış bir evde kim yaşamak ister?
Stefan Zweig Montaigne
Birisini anlamanın en iyi yollarından birisi, o kişinin bir başkası hakkındaki düşüncelerine, sözlerine, ve yazılarına bakmaktan geçmektir desem herhalde pek yanlış olmaz. Bu kitabı okurken Montaigne hakkında fikir edinmenin yanı sıra Zweig'ın hayatına da göz atmış oluyoruz. Montaigne hakkındaki bilgilerin kısa bir özetini ( Montaigne kendisini pek fazla açıklamaktan kaçınırmış) ve bunlara ilaveten aradaki boşluklara kendi yorumunu katan Zweig'ın düşüncelerini de deneyimleme fırsatı elimize geçiyor. Bu kitap Zweig'ın son bir kez daha hayata tutunmak için çabalaması olarak görülebilir mi? Yoksa bir veda mı?
Zamanında büyük başarıları elde etmiş, herhangi bir konuda diğer insanların ulaşamadığı bir şekilde o konu üstünde söz sahibi olmuş birisinin diğerlerin gözünde düşmekten korkaması bir sanatçı ve zanaatkar olarak ne kadar mümkün olabilir? Şayet böyle bir insan kendisini başkalarına onların bakış açısıyla sorgulanamayacak bir durumda olduğunun farkındadır. Peki o konu üzerinden yeni bir eser veyahut yapıt ortaya çıkaramamaya başladığında veyahut tatminsizlik duygusu yaşamaya başladığında böyle bir durumu gidermek için nelere kalkışabilir?
Egonun böyle bir durum üzerindeki etkilerinin nasıl gelişebileceğine dair düşüncelerin, 19. yüzyılın ortalarında kağıda geçtiği güzel bir örnek olabilir.
8/10
2024 50. kitabı
