P.
@Pynsalf
317 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Kısa fakat sorgulayıcı yanıyla beni yoran bir kitap oldu. Bir çok fikre olumlu baksam da çoğuna da olumsuz oldum. Tuhaf bir kitaptı. Kendimle çeliştiğim oldu, yorumum da biraz bu düzeyde oluyor sanırım :) Bildiğimiz şeylerden ziyade farklı bir yaklaşımı var yaşlı adamın. Tabuları yıkıyor. Genç adamın arayışına ışık tutarken yaptığı da kendi efendisinin ona emri. Son kısımda Tanrı ile olan bölüm hoşuma gitti ki kitabın son sayfaları daha çabuk okuttu kendini. Çünkü okurken bir yandan bazı teorilerine itiraz etmekle meşgul olduğum için takılıp sürekli aynı cümleyi okudum. Beni yordu. Sinirlendim :) :) :) sevdim mi? Evet. Çeviri aşırı hoşuma gitti. Ve yayın evinden de ilk kitabım sanırım. Özet olarak güzel yorucu düşündürücü ve sinirlendirir. keyifli okumalar dilerim :)
İdeallerinizi, davranışlarınızdan aldığınız en büyük zevki bulacağınız zirveye doğru özenle yukarı, daha yukarı eğitin ki bu hem sizi memnun edip hem de komşularınıza ve topluma yarar sağlasın.
İlk başlarda Zweig ile uyuşmayıp sonradan her ay bir kitabını okuyayım dedim. Bu basımda çok yazım hatası vardı. Yine de akıcılığı pek bozmadı. Karakterden daha çok inanç ve olaylar ele alınmış. Bir nesne ki kutsal, uğruna göçebelik hayatı yaşayan yahudiler, onu bir kez daha görmek için can atan Benjamin ve tüm yahudi halkının sonsuz hasreti ve acısı gayet net temiz bir uslupla yazılmış. Karamsarlık her zaman kaleminin ucunda Zweig'in. Shakespeare nasıl ölümün kalemini tutuyor ise hüzün ve acı da Zweig'in kalemi olmuş. Kaderi de elbette... Benjamin yürekli bir çocuk, inançlı bir yaşlı ve geleceği gören bir ölü. Yarı ölü. Yarısı hayatta çünkü kutsal olan 7 kollu şamdan için Tanrının ona verdiği bir görev var. Onu huzura erdirecek türden bir görev. Beni en çok Tanrısına yalvardığı bölüm üzdü. Yahudilere yapılan zulüm ne kadar gereksiz değil mi? İnsanı insandan ayıran yine insanken, nasıl oluyor da inançlar bu denli kaybettiriyor insanlığı? Piyanist filminde çok etkilenmiştim. Ben insanların ırkı rengi yaşı cinsiyeti değil de karakterinin önemli olduğunu savunanlardanım. Tüm bu inanç meselesi burda başlayıp burda son buluyor aslında.. Kısa ve güzel bir kitabın son bulduğu gibi. Kitapta ilk bölümlerde Benjamin henüz çocukken ve aklında onlarca soru varken, yapılan o mühim yolculukta nedenler ve cevaplar çok etkileyiciydi. Tanrı tüm bu acıları görmüyor mu? Neden izin veriyor? Bazen aklımıza gelen soruları Benjamin gibi yüreklenip dile getirmemek de bir nevi bizim topluluğumuzun baskısı değil mi?
