Birlikteyiz, bu bizim şansımız. Geri dönüşü olmayan bu son serüveni yaşamak için birbirimize yardım edeceğiz. Bu bizi daha katlanılır kılacak mı? Bilmiyorum. Öyle umalım. Başka şansımız yok.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Ölümle ilk karşılaşmamda nasıl da ağlamıştım.
Sainte-Beuve'ün sözü Valéry'ninkinden daha gerçekçiymiş;
"Insan kimi yerlerinden katılaşır kimi yerlerinden çürür ama asla
olgunlaşmaz."
Kendinden hiçbir beklentisi kalmadığında insan yaşamaya nasıl devam eder diye soruyordum kendi kendime.
Çift hayatı kararlar vermeyi gerektirir. "Yemek saat kaçta? Ne yemek istersin?" Tasarılar dile getirilir. Oysa yalnızken eylemler önceden tasarlanmaz, bu öyle rahatlatıcıdır ki. Geç kalkmaya başlamıştım, rüya kırıntılarımı hatırlamaya çalışırken çarşafların sıcaklığında kıvrılıp kalıyordum. Çayımı içerken mektuplarımı okuyor ve mırıldanıyordum: "Sensiz de yaparım... Sensiz de gayet iyiyim." Çalışma aralarımda aylak aylak geziniyordum.