Ne kadar güzeldi, ne kadar güzel. O kadar yalın o kadar içten yazılmış ki uzun zamandır ilk defa kafam kitabın dinginliğine kulak verdi. John Steinbeck'in karakterlerin hissettiklerini anlatışıyla duydukları ezgilere ben de kulak verdim.
Bile bile lades olan gidişatta yerildim, mutlu oldum, ümitlendim, korktum, kaçtım ve tekrar kaderime sığındım. Ama ön sözlerde kitabın sonu hakkında ipucu vermesek mi okura acaba? Belki daha merakla okuruz kitabı?!