İsmet Özel'in "Çağdaş Bir Ürperti" şiirinde, "sana çatlarcasına inanıyorum" dediği dizeleri mırıldanıp duruyorum...
Sanırım ihtiyacımız olan tek şey bu: Birine çatlarcasına inanabilmek. Çağımızda bunun imkânsızlığı içerisindeyiz, bu inançsızlık hâli ne zor.
“Ben kahramanlardan nefret ederim. İnsanlığın yarattığı kahramanlardan... Sezar, İskender, Napolyon... Katilleri, en çok adam öldüreni ya da öldürteni kahraman yapıyorlar. Bu insanlık değişmeli, yeni bir eğitim düzeniyle değişir...”
— Yaşar Kemal
Bunu söylediğim için beni bağışlayın ama yarın birimizin başına bir şey gelecek olsa, bence diğeri, diğer kişi bir süre yas tutardı, bilirsiniz, ama sonra ayakta kalan taraf dışarı çıkıp yeniden aşık olurdu, çok geçmeden başka birini bulurdu. Bütün bu, sözünü ettiğimiz bütün bu aşk, bir anıdan ibaret olurdu.
Çeviriyle can yayınları'ndan çıkan hikaye kitabı, yalnız iletişim yayınları'ndan çıkan çevirinin adı 'aşktan söz ettiğimizde sözünü ettiklerimiz' can yayınları'ndaki ismi ise 'aşk konuştuğumuzda ne konuşuruz'.