Rabia Acar
@Rabia_ACAR
7 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Bir kibrit çakıp kaplumbağanın altına tutmanın iğrenç bir şey olduğunu söyledi Dill.
"İğren. falan değil, sırf dışarı çıkarmak için, ateşin içine atmak gibi bir şey değil," diye gürledi Jem.
"Kibritin ona zarar vermeyeceğini nereden biliyorsun?"
"Kaplumbağalar hissetmez, aptal," dedi Jem.
"Hiç kaplumbağa oldun mu?
Kış günleri beni saatlerce ağaçevde oturmuş okul bahçesini seyrederken görebilirdiniz, Jem'in bana verdiği, büyütme gücü iki olan teleskopla o çocuk kalabalığına bakar, onların oyunlarını öğrenir, körebe oynayan ve yerinde duramayan çocuk grubunun içinde Jem'in kırmızı ceketini takip eder, gizlice onların şanssızlıklarını, küçük zaferlerini paylaşırdım.
Calpurnia'ya, "Sen görürsün," dedim, ona gösterecektim; yakında, o başka bir işle uğraşırken Barker Girdabı'na gidip kendimi suya atacaktım, o zaman üzülecekti.
Palyaçolar üzgündür Dill," dedi Jem. "Onlara bakıp gülenler diğerleridir.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
"Artık yeni insanlar sevmekte güçlük çektiğim yaşlara geldiğinde, daha az müşkülperest ve muhtemelen daha az cesur olduğun yaşlarında bir yolunu bulup çok sevmeyi başardığın birini havaalanına bıraktıktan sonra, o dev ayrılık makinesinin kapısından çıkıp birkaç saat önce birlikte geçtiğiniz yollardan, bu kez tek başına elin kolun bomboş dönerken kuru bir ekmek gibi ufalanıyordu için...."
"Ailemizi aynı çatı altında kenetleyen eşyaydı sanki; tek sandalyesini kullanmadığımız dört kişilik yemek masamızdı, odalarımızı birbirine bağlayan koridorları, yüzümüzü birbirimizin ıslaklığına kuruladığımız havluydu, palyolarımızı birbirine sarılma mesafesinde muhafaza eden portmanto, çamaşırlarınızı birbirinin kirli sularında döndürürp duran çamaşır makinesi...."
"Ayaklarımızın altında bir zemin yok artık, bir çatımız da. Gelecek yok. Geçmişin izleriyse çoktan silinmeye başladı.Aşk, bize bu sonsuz boşlukta ev olacak tek şey."
" Çocuklarına kontrolsüz sevgi gösteren pek fedakar ve cefakar annelerimiz bunu anlayamaz ne yazikki.. Onlar öyle severler.ki, çocukları sadece kağıt ustunde vardır, fotoğraflarda parlatilmaya çalışılan oyuncakları onlar.Bu çocuklar baskalari için yasayacaklardir., Başkaları bilsin ve görsün diye."
" Bir anne olarak çocuğuna olan gerçek sevginin ilk sartinin , ona olan tüm hislerini terbiye etmekten gectigini anlayacaksın."
" Annelerin anlayamadıkları bu işte. Belki bir yaslarina kadar çocuklarının hayatına müdahale edebilirler, sonrasında sudan çıkmış balık gibi oluyor çocuklar.Hep eksik, hep zorla, ite kaka giden hayatlardan ötesine sahip olamıyor lar. Yürümesine izin vermedikleri i çocukların bir anda kosmalarini bekliyorlar."
" Mutsuz olmasına izin ver ki mutlu olmayı ogrenebilsin. Gözyaşlarını silme onun yerine, gözlerindeki yaşları kendi silip devam edebilsin yoluna.Devam edebilsin ki hayatı boyunca ona engel.olmasin hiç bir şey. Her zaman başka bir yol vardır diyebilsin ve bulsun o yolu"
" Düşmelerine izin verdikleri çocukların düşünmelerine izin vermiyorlar."
" Bir inanışa göre yürekten gelen fısıltıları ölüler de duyar."
