Rabia Can
@Rabia_cn
Psk. Dan.
38 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Puan vermedi·170 syf.·
2020 23. kitabı
'Hiçbir kitap yahut belgesel savaşı tüm gerçekliğiyle anlatamaz' sözü her tarihi savaş kitaplarını okuyup bitirdiğimde aklıma gelir. Lakin bu kitap farklı çünkü bu kitapta anlatılanlar bir savaşın değil; katliamın, soykırımın yaşandığı topraklarda küçük bir kızın; mutluluğunun, çocukluğunun nasıl elinden alınıp acı ve korkuya dönüştüğünü anlatan bir kitap...
Ahh Bosna ne acılar, ne kanlar, ne cansız bedenler gördün. Tüm insanlıkk sessiz kalıp izlerken senn yıkılmamakta, toprağında hainleri barındırmamak içinn son ana kadar direndin. Bombalar etrafı kana bulayıp, silah sesleri kulakları sağır ettiği için mi tüm dünya sessiz kalmayı tercih etti..
Amina bizlere çocuklukta yaşadığı travmaları, elinde ki oyuncak bebeklerinin yerini kurşunlara, silahlara nasıl bıraktığını, ne zorluklarla nasıl büyüdüğünü anlatmaya çalışmış.Gerçi biz yumuşak koltuğumuzda oturup; yıllarca çatısı damlayan, evini patlayan bomba sonucu kaybeden, okula zikzak yapıp silahların hedefinden kaçarak giden,bir bodrumda yardım kolilerinden çıkan böcekli tahıllardan yaptıkları yemekleri ne zorluklarla yiyen, abisini şehit veren, babasını soykırımın ortasında bırakmak zorunda kalıp tünellerden, dağlardan sürünerek ülkesini terk etmek zorunda kalan bir insanın hayatını nasıl anlayabiliriz ki...
Üstelik Amina bu soykırımı yaşayanlardan yalnızca biri...
Reklam
8/10
2020 22. kitabı
Okuduğum ilk Agatha CHRISTIE romanı.Romanın kurgusundan çok yazarın kurguyu kaleme alışı, mekanın kurguyla bütünleşmesi, zamanı kullanışı ve en önemlisi kıvrak zekası taktire şayan..
On farklı insan, on farklı düşünce her biri o kadar farklı kaleme alınmış ki suçlunun kim olduğunu kitabın sonunda ki itirafa kadar anlayamıyor insan...
Kitapta dikkati çeken bir diğer noktaysa adalet duygusunun kişiden kişiye nasıl değiştiği.
Tam anlamıyla müthiş bir polisiye.
10/10
2020 21. kitabı
Kitabı okumaya başladığımızda ana karakter olan Fugui'den hepimiz şüphesiz nefret etmişizdir. Zaman onu hayatın gerçekleriyle yüzleştirmeye başlayıncaa 'bu da mı oldu' sözünü yazar gibi biz de dillden düşürmeyeceğiz. Yaprak dökümü misali tüm sevdiklerini tek tek kaybeden birinin hayat hikayesine misafir olacağız.
Belki kitabın derinliklerinde, hüzünlerinde, üzüntüsünde kaybolup gözyaşlarımız kitabı ıslattığında kendimize geleceğiz.
Fugui gençliğinde yaptığı hatalarla babasının aynada ki yansıması olarak karşımıza çıktı. Aile servetini kumar masasında kaybettikten sonra sarsılıp kendine geldi ama her şey çok geçti. Hayat onu gerçeklerle, pişmanlıklarla karşılaştırmaya başladı. Önce evlerini sonra evinin çınarını kaybetti. Tabi bu kadar cezayla kurtulamadı; babasını annesi, annesini oğlu, oğlunu kızı, kızını eşi, eşini damadı, damadını torunu takip etti. Taki bir öküzüyle( yarı bir insan diye hitap ettiği hayvanıyla) bir başına kalana kadar...
Bu kitabın asıl kahramanı, taktir edileni, yeri geldiğinde kızdığımız bu kadar iyi olma dediğimiz kişi hiç şüphesiz Jiazhen oldu. Fugui'nin genclik döneminde eşine yaptıkları kabul edilir şeyler olmamasına rağmen Jiazhen her şekilde eşinin yanında oldu. Yaşadığı talihsizlikler yetmezmiş gibi iki evladının yürek burkan acısına şahit olmadan hayattan göç edemedi. Belki de kitabı okuduğunuzda çoğunuz benim gibi Fugui'den çokk eşine, iyilik meleğine üzüleceksiniz. Kısacası bu kitapta tüm duyguları iliklerinize kadar hissedeceksiniz.
Yu Hua gerçekten bir hayat öyküsü yazmamışta sanki bir hayat yaşamış diyeceğimiz çok güzel bir kitapp..
10/10
2020 19. kitabı
İlk baktığınızda ince bir kitap, bir çırpıda okuyup sonlanacak dersiniz. Öyle de oldu ama kitabın sonuna geldiğimde kısa bir hikaye ne de derin izler bıraktı. Çıkarsız dostluğun, gercekleşmeyeceği bilindiği halde hayata tutunmak için hayal etmekten vazgeçmemek...
George'nin ömür boyu unutamayacağı ama dostu için yapmaya mecbur kaldığı son sahne..
Sahi biz etkisinden kurtulamayacağımız, suçluluk psikolojisine sürükleneceğimiz duyguları bir kenara bırakıp dostumuz için o tetiye basar mıydık?
