Ailemin evinde dolaştım. Akrabalarımla sohbet ettim. Bir çocuğun kalbine dokundum. Bunların hepsi bir çırpıda okuduğum ' Kıymetli Şeylerin Tanzimi' nde gerçekleşti. Samimi ,içten bizden...
" Ama ne yaparsınız, hayat böyleydi. Trajedinin kenarından dolanmak insana ne kadar şanslı olduğunu hatırlatırdı, gizli bir heyecanla tanıdıklara ' Biliyor musun Gülendam'ın annesi onları Gülendam çok küçükken terketmiş,' demek kendini daha önemli, daha macera dolu, hayatın merkezine daha yakın ( ama elin yanmayacak kadar güvenli bir mesafede ) hissettirirdi. Trajedinin merkezindekilere kalan da işte böyle terbiyesiz terbiyesiz (ama hep sessiz ) cevaplardı."