Rabia Işık
@Rabiask
Ig: @tthewoman
Rabia Işık
, bir kitap okuduPuan vermedi·336 syf.··
Beğendi
·7 günde okudu
·Okunma: 13 Nisan 2024 17:10
·2024 18. kitabı
Batılıların Anadolu topraklarında yaptıkları her kazıyı yorumladıkları ne yazık ki, aldıkları eğitim gereği yanlı yorumlardır. Anadolu’nun Luvi kökenli halklarını (Karyalıları, Likyalıları, Lidyalıları), Hititleri görmezden gelip her şeyi kendi köklerini oturttukları Helen kültürüne indirgemelerini ne yazık ki yayınlarından izliyoruz. Yaptıkları kazıları ileride yeni tarafsız nesiller bir daha yapamayacaktır. Çünkü ören yeri artık ebediyen değişmiş, örselenmiş bir toprak yığını olarak kalacaktır.
Hepimiz ürettiğimiz kadarız. Eğitimin kalitesi, öğrencinin kültürlü bir birey olmaya doğru evlenmesine yardımcı olur. Tüm canlılar içinde sadece insan okuyup yazabilendir. Hepimiz eğitildiğimiz kadarız. Eğitim sistemi kalitesiz bir toplumun yetiştireceği yöneticiler de çoğunlukla tarih ve tarihi eser bilinci yetersiz kişiler olur.
Günümüzde İngiltere’deki müzelere bakıldığında; Afrika, Latin Amerika, İran, Hindistan, Çin, Orta Asya ve okyanus adalarından toplam 100’ü aşkın ülkeden getirilmiş binlerce eser görmek mümkün. Bu müzelerdeki en önemli eserler Osmanlı yönetiminin egemen olduğu coğrafyadan götürlmüştür: Mısır, Mezopotamya, Doğu Akdeniz, Yunanistan Yarımadası ve Anadolu. Bu eserleri çıkarırsanız İngiltere’deki müzeler önemini büyük ölçüde yitirir. Bu eserler kendi geçmişlerine ya da kendi atalarına ait değildir; hiçbir tarihi bağları bulunmayan başka coğrafyalardan taşıdıkları, başka halklara ait kültür varlıklarıdır. Osmanlı topraklarından eserlerin taşınması sadece yönetimdekilerin tarihi eserlerin kıymetini bilmemesi yüzünden değil, aynı zamanda ekonomik çıkmaz ve savaş koşullarının fırsat bilinmesi yüzündendir. Batılılar çok iyi biliyorlardı ki, bu dönemde basit bir inceleme fermanıyla eserleri götürdüklerinde, önceliklerini savaşlara, toprak kayıplarına veren yöneticiler bunlarla fazla ilgilenemeyecekti. Hediyelerle kandırılan paşaları ve üzerinde yönetimin tuğrası olan bir izin kağıdıyla çeneleri kapatılan yerel yönetimleri fırsat bilmişlerdi. Onun için, o dönem verilen izinler ne ahlaki ne de kurallara uygundur.
Bir kesimin ortaya attığı üstün (ari) ırk tezleri tarihi eser soygunlarını ‘’vaftiz etmeye’’ yaradı. ‘’Ari ırk’’ kavramı, bu ırkın insanlığın gerçekleştirdiği tüm uygarlıkların biricik kaynağı olduğunu öne sürüyordu. Bu bakış açısına sahip olanlar, ‘’egemen beyaz adam’’ özgüveniyle, ortaya atılan ‘’ari ırk’’ tezine dayanarak köklerini geçmişin altın çağıyla ilişkilendirmeye uğraşırken, arkeolojiyi de tezlerini doğrulayacak bir araç olarak kullanmaya çalıştı. Öyle ya, Sanayi Devrimi’ni yapan, demiryolunu, lokomotifi, buharlı makineyi geliştiren Çinliler, Hintliler, İranlılar, Osmanlılar değil kendileriydi; öyleyse geçmişin kusursuz oranlara sahip mermer yontularını yapanlar da onların soyundan olmalıydı!