Peki ama, neydi benden ve benim olan?
Yaşadığım sefalet bile yalnızca
Ödünç verilmemiş miydi kader tarafından?
Kader dediğimiz ki, sade mutluluğu değil,
Acıyı da ve her şeyi alır geriye,
Yıkımları bile satın alır eskilerin yerine.
Bugünlerde insanlar kendi kendilerinden korkuyorlar. Görevlerinin en büyüğünü unuttular, bir insanın kendine karşı görevini. Elbette yardım etmeyi seviyorlar. Yoksulları doyurup dilencileri giydiriyorlar. Ama kendi ruhları aç ve açıkta.