Eğer birisi sevdiklerinin hatalarını görmezden gelip de onlar hata üstüne hata yaparken iki gözümü de sımsıkı kapatır, adeta rüyada gibi anlamsız konuşur ve cehaleti gerçek mucize yerine koyarsa sizce bu davranışlar budalalığın sınırlarını zorlamaz mı?
Lisanım değilse de ruhumun en samimi aynası dile gelecektir. Ne anlarım ben makyajdan? Ağzım düşündüğümü konuşur ve tepeden tırnağa sahiciyim. Varlığımı yok sayamadıkları halde bilgelikten kendilerine birer maske ve unvan devşirenler, kaftan giymiş maymun ya da aslan postuna bürünmüş eşek misali gururla dolanır ortalıkta. Ne nankör bir güruhtur bu Hercules aşkına!
Cézanne daha sonra şöyle diyecekti: “Delacroix’nın paleti hâlâ Fransa’da en güzel palettir ve gökyüzünün altında hiç kimsenin ondan daha fazla albeni ve merhamet birlikteliğine ya da renk titreşimine sahip olmadığını söylüyorum. Hepimiz onun diliyle resim yapıyoruz.”