Kabul edelim: Yaşamlarımız sefil, yorucu ve kısa. Doğuyoruz, bizi hayatta tutacak kadar yemek veriliyor ve becerisi olanlarımız güçlerinin son damlasına kadar çalışmaya zorlanıyor; işe yaramaz hale geldiğimiz anda korkunç bir zulümle katlediliyoruz.
İnsan üretmeden tüketen tek yaratıktır. Süt vermez, yumurta yumurtlamaz, saban sürecek kadar güçlü değildir, tavşan yakalayacak kadar hızlı koşamaz. Yine de bütün hayvanların efendisidir. Onları işe koşar, onlara açlıktan ölmemeleri için gereken asgari yiyeceği geri verip kalanını kendine saklar. Toprağı süren bizim iş gücümüz, verimli kılan bizim gübremizdir, yine de hiçbirimiz çıplak derimizden başka bir şeye sahip değilizdir.