Münür Rahvancıoğlu
@Rahvancioglu
Reklam
İnsan bir noktaya gelip şöyle diyor; "Ne varsa klasiklerde var." Hayatını kızlarına adayan ancak bunun bedelini çok ağır ödeyen Mösyö Goriot'u anlatan bu roman, mutlaka okunmalı... Rastignac ve Bianchon ayrı bir dünya; Vautrin ayrı; Sylvie ve Christophe apayrı... Uzun yazmayacağım, okumayan kendi kaybeder...
"Belki de bazılarının birlikte yaşadıkları insanlardan elde edebilecekleri hiçbir şey yoktur; onlara ruhlarının boşluğunu gösterdikten sonra, onlar tarafından hak edilmiş bir acımasızlıkla gizlice yargılandıklarını hissederler ama mahrum kaldıkları pohpohlanmalara karşı konulmaz bir ihtiyaç duyarak ya da kendilerinde var olmayan niteliklere sahipmiş gibi görünme arzusuyla çırpınarak, bir gün gözden düşmek pahasına da olsa tanımadıkları kişilerin saygısını veya gönlünü kazanmayı umarlar."
Sadık Albayrak bir okurun kendisini Tayyip Erdoğan'ın dünürü olan İslamcı bir yazarla karıştırması üzerine öğrenmiş aynı isimli bir hasmı olduğunu. O günden sonra da yazı ve kitaplarını B. Sadık Albayrak olarak imzalamaya başlamış. Dostlarının çağırdığı şekilde "Bizim" Sadık Albayrak...
Düşkıranlar, yazarın kültür üzerine eleştirilerini topladığı bir kitap. Benim okuduğum ikinci kitabı. Edebiyat, Sinema, Mizah ve kültüre dair dört bölümden oluşuyor kitap...
Umutlarımızı gölgeleyen, hayallerimizi baltalayan, düşlerimize saldıran "düşkıranlar'ı anlatıyor her bölümde, o bölümün çerçevesini oluşturan sanat dalı üzerinden... Ve bu düşkıranlara karşı, kıran kırana bir mücadele için kültürün, sanatın önemini vurguluyor. Ne okuduğumuzu, ne izlediğimizi, neye güldüğümüzü önemsememiz gerektiğini çünkü kültürel alanın da en az siyasal alan kadar (hatta daha bile fazla) önemli olduğunu izah ediyor...
Tavsiye ederim...
