Rems
@Rameus
“Biraz Daha Işık”
Prost'unbeşçayı.
-Onlara bakmayı zannederken, röntgenlerini çekiyordum-
Şu anda okuduğu kitap
Sabah Güneşin'e proust rengi :)
Duyarsızlığın ya da ahlaksızlığın itiraf edilmesi, hayatı mezhebi geniş olmak kadar kolaylaştırır; ayıplanacak davranışlar bu sayede samimiyet açısından birer görev haline gelir ve bu davranışlara mazeret arama gereği de ortadan kalkar.
Hiç şüphesiz, sahip olmak için arzu etmiş olmak şarttır. Bir çizgiye, bir yüzeye, bir hacme ancak aşkımız oraya yerleşmişse sahip olabiliriz.
O kadının kendisine sahip olmuş, bize kendini ne kadarını vermeye razı olmuşsa, tamamını tüketmişizdir. Hayatı da onun kendisidir, ama bizim tamam ama bizim bilemediğimiz bir parçasıdır; kendisine nafile sorgulayıp cevap alamadığımız, ancak yeni dudaklarından işitebileceğimiz şeylerden oluşan bir parçasıdır.
Taklit etmeye kalkıştığımızda, o şeyin taklit güdüsünden değil, bilinçdışı bir güçten, kendisine gerçek olan bir düşten kaynaklandığını unuturuz.
Acaba sanatçı o meyvesinden fiilen vazgeçmek de, gerçek bir şey bir şeyden mi vazgeçmiştim? Sanatın kaybını hayat unutturabilir miydi bana; sanat, gerçek kişiliğimize hayattaki eylemlerde bulamadığı bir ifade imkanını sunan, daha derin bir gerçekliği içinde barındırıyor muydu? Büyük sanatçıların her biri, gerçekten diğerlerinden çok farklıydı ve her biri, günlük hayatta boşuna aradığımız o bireysellik izlemini fazlası uyandırıyordu. Tam bunu düşündüğüm sırada, sonatın bir ölçüsü dikkatimi çekti; aslında gayet iyi bildiğim bir ölçüydü, ama bazen dikkatimiz çoktandır bildiğimiz bir şeyi farklı bir biçimde aydınlatır ve daha önce hiç göremediğimiz bir yanını fark etmemize yol açar.