-Sən əvvəl çox pis aşpaz idin, ilk dəfə hazırladığın yemək biabırçılıq idi...
-Bəs onda məni niyə işə götürürdün?
-Çünki sən içəri girən kimi mən ömrümdə bu qədər yaraşıqlı adam görmədiyimi anladım.Səni görəndə bilirdim ki, mənim istədiyim mümkünsüz şeydir, sən və mən eyni deyildik, belə bir şey ola bilməzdi. Səninlə səhər gəzintilərimiz, maşınla gəzintilərimiz mənə bəs etməsə də, heç nədən yaxşı idi. Bununla kifayətlənməyi öyrənmişdim...Mənə elə gəlir ki, nə dediyimi başa.Heç olmasa, indi də olsa, bunu deməliyəm. Səni çoxdan sevdiyimi bilməlisən, Nabi. Yalvarıram, mənə hirslənmə...
"Məncə, həqiqət budur ki, bu həyatda hər birimiz gözləmə vəziyyətindəyik, bütün qəribəliklərə, heç vaxt dəyişməyəcək həqiqətlərə rəğmən hamımız həyatımızda qeyri-adi bir şeyin baş verəcəyini gözləməkdəyik."