Bəs bu xeyirxah qoca mənim üçün nədir? Man onun üçün nəyəm? Bədbəxt bir adam, dəfələrlə onun yanın dan keçib gedərkən gördüyü bir kabus, ölümə məhkum olunanların siyahısına daxil edilən bir kəllə.
Mən sürgünə hazıram. Lap beş il, yaxud iyirmi il, lap ömürlük həbs cəzası versinlar, kürəyimi isti dəmirlə dağlasınlar, qollanımda dǝmir qandal gazdirərəm ömrüm boyu. Ancaq həyatımı əfv etsinlər, mənə bağışlasınlar! Axı məhbus heç olmasa gəzir, hərəkət edir, günəşi görür?!
Xəstə deyiləm! Doğrudan da, mən cavanam, sağlamam və güclüyəm. Damarlarımda qan sərbəst surətdə hərəkət edir; bədənimin bütün əzaları naz-qəmzəmə dözür; mən bədəncə və ruhən möhkəməm, bəli, bunlar hamısı doğrudur, ancaq bununla belə mən xəstəyəm, ölümcül xəstəyəm, məni bu xəstəliyə insanlar, bəşəriyyət öz əllərilə düçar etmişlər.