Rana arvas
@Ranasrvass
William Shakespeare sadece İngiliz tiyatrosunun değil dünya tiyatrosunun en önemli isimlerinden biri , hatta en önemlisi. Hırçın kız adlı eser önce 2 ön oyun ile başlar. Eser boyunca kişilerin farklı kimliklere bürünmesi , farklı roller altına girmesi, yaşanılan bir aşk hikayesi ön planda olup , aksi hırçın bir kadının uysal bir bireye dönüşümünü , yaşanılan değişimi ve o dönemde erkeklerin kadınlara nasıl bir bakış açısıyla yaklaştığını da göstermesi açısından son derece önemlidir.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kitap bize dini saplantının ve zorbalığın bir insanı nasıl canavarlaştırabileceğini anlatıyor.Kitap bize korku dünyasının bana göre en korkunç karakterini armağan ediyor ; Margaret White.Bu kadın hayatımda gördüğüm en korkunç karakter.Fırın küreği gibi elleriyle elinde incil okuyuşunu hayal ederken bile o mavi gözleri beni korkutuyor.Bu kadının inandıkları normal bir dini inanış değildi.Bu kadının inandığı elinde ateşten bir kılıçla gezen bir meleğin tüm günahkarları öldürmesini beklemesiydi.Annesi böyle olursa bizim unutulmaz karakterimiz Carrie White’ın nasıl bir karakter olmasını bekleyebiliriz ki ?
Bay Tuvache ve Bayan Tuvache’nin hizmet verdiği bu dükkanda ayrıca üç adet çocuğu da vardır. Ve bu üç çocuk vermiş oldukları hizmette ailesine yardım etmektedirler. Fakat içlerinde biri vardır ki son çocuk olan Alan, tüm bu ortama ve yaşama karşı zıt bir şekilde hayatını idame etmektedir. Gülmeyi seven, neşesi hiç azalmayan, şarkı söylemekten hoşlanan bir çocuk olması ailesi tarafından hiç hoş karşılanmamaktadır.
Anne Lucrèce ve baba Mishima Tuvache yapmış oldukları işten oldukça memnundurlar. Müşterilerin son isteği olan ölümü nasıl asil bir şekilde gerçekleştirmenin planlarını yaparlar. Farklı yöntemler kullanırlar, bu bazen silah, bazen zehir, bazen de asmak için kullanılan iptir. Aile çocuklarını da bu şekilde büyütmeye çalışmaktadır. İlk ve ortanca çocukları Marilyn ve Vincent tam olarak ailenin istediği şekilde yetişmişken küçük çocukları Alan tam tersine hayallerindeki çocuğun aksine mutlu bir çocuk olarak yetişmiştir...
Evangeline üvey annesi tarafından sevgilisinin tılsımlandığına inadığı için sevdiği adamın üvey kız kardeşiyle evlenmesini engellemek ve tılsımı kırması için Kader Tanrılarından karşılıksız aşkı temsil eden ve bu konuda ona merhametli davranacağına inandığı Kupa Presi Jacks'in yardımını ister ama kurallar netti: "Asla Kader Tanrılarıyla pazarlık yapma." Ancak Evangeline kırık kalpli bir kız olmasaydı buna uyarıdı.. Jacks'in yardım karşılığında isteği üç öpücük ama kendisine değil tabii ki. Çünkü gerçek aşkı dışında öpücüklerinin sonu ölüm. Evangeline daha kararını veremeden bileğinde üç kırıp kalp işaretiyle bu anlaşmayı kabul ederken buluyor kendisini. ( o sırada Jacks aldı aklımızı çünkü kdkd) Jacks düğüne engellemenin yolu olarak herkesi taşa çeviriyor:D Evangeline (melekler bu kadar iyi değildir) vicdan azabı çekiyor bundan ve kendisini kurban ederek taşa dönmeyi göze alıp herkesi kurtarıyor. 6 hafta sonra Jacks'e iyilik borcu olan Kader Tanrılarından Toksik tarafından kurtarılan Evangeline artık halkın kahramanıdır. O günden sonra Jacks'e rastlamıyor ve anlaşmadan bir şekilde kurtulduğunu sanıyor. Ta ki Meridyen İmparatorluğu İmparatoriçesi Scarlett'ın daveti üzerine Muhteşem Küzeye gidip Velihat Prens Apollo'nun eş seçimleri için Bitmeyen Gece'ye katılınca Kupa Prensi'nin ortay çıkıp, anlaşmasına uymasını isteyene kadar.
İlk kitapta ilk sayfadan itibaren tüylerim diken dikendi ama bu kitapta sanırım ikinci kısımda uçuşa geçtim gibi hissediyorum. Bu yüzden de ilk kısımlar böyle bence birazcık fazla sular seller gibi okunuyordu. Hatta bir ara korktum dedim ki 'Böyle rahat rahat, hızlı hızlı okuyoruz ama inşallah böyle bitmez..' Sanırım 5 dakikada 20 sayfa okunur. Neyse ortalara geldim ve hop anlatıcımız, kitabın seyri ve işler değişti. Heyecan arttı ve beni bir merak sardı. İlk baştaki bana göre aşırı olan akıcılık olumlu düzeyde azaldı ve artık olayı çözümlemeye başladık. Her sayfada 'Aha bitti!' dedim. Yazar 'Yook olmazz, daha bitmedi!' dedi. Yani son sayfada bile bir bomba saklıydı. Hele sonlarda cidden yerimde duramıyordum. İlk kitap benim için hep ilk sırada ama bu da çok keyifli ve bence eğlenceliydi. Ben ilk kitapta dram yüklü, tüyler ürpertici bir gerginlik hissederken, ikinci kitapta ise daha eğlenceli-heyecanlı bir gerginlik hissettim...
