Murat Yiğit
@Raskal
Fizyoterapist
Lisans
Eskişehir
193 okur puanı
Mart 2019 tarihinde katıldı
Size bir sır vereyim mi? Hem de gölün sırrını. Hımmm! Kem kem de küm küm! Gölün Sırrı kitabından, sırrı bırak ufak bir spoiler vereyim desem, oncacık bile anlamadım kitabı. Anlatıda zaman ve karakterler arası geçiş çok keskin, zank diye bi ordayım bi burda, bazen dedim acaba sayfamı atlayarak okuyorum diyecek kadar oldum, ya da kitap ayıracım bana oyun mu oynuyor dedim...Yani en nihayetinde bitse de gitsem modunda bir okuma oldu, kitap okurken, kitap kendi dünyasında ben kendi dünyamda takılıp gittik:)
.
Konusu hakkında ufaktan birkaç bi şey yazayım madem, en azında konulu desinler...Baş karakter göle nazır bir ev, bu evin yapılışı, yıllar boyunca değişen ev sakinleri, onların hayatları, özellikle Nazi zulmünden oldukça etkilenen, gaz odası kokan hayatları, vatan ve mültecilik kavramları, kaçışlar yakalanışlar ve evin son hali...
.
Kitapta bazı cümleler tekrar tekrar yinelenmiş, belki anlatmak istediğinin duygu yoğunluğunu daha fazla okuyucuya geçirmek gayretiyledir lakin ben garipsedim, böyle kekremsi bir tat bıraktı dimağımda, neyse okuyucusuna keyifler dilerim...
.
Reklam
"Ertesi gün hiç kimse ölmedi" bu cümle ile başlayıp aynı cümle ile biten bir kitap, adının hakkını veriyor, ölüm işte bir varmış bir yokmuş...
.
Çok sevgili bilim insanları, ölüme çare bulmak gibi mülteci istekleriniz varsa, yalvarırım size genç ya da orta yaşta stabil olarak kalalım, yaşlanma karşıtı kremlerle sonsuz bir ömrü kremleyemeyiz:) Evet kitap böyle başlıyor, diyor ki ölüm; da yeter ben bundan sonra adı bilinmeyen bu ülke sınırları içinde kimseyi öldürmüyorum. Kulağa çok hoş geliyor, mülteci olup sızılası bir ülke, ama herkes yaşlanmaya devam ediyor, huzurevleri, bakım evleri, hastaneler, evler damlar gırıla ihtiyar, sonsuza kadar akp seçmeni aq:)
.
Bu ütopik konusuna rağmen kitabın ilk bölümlerinden sıkıldım, ağzımda üredi sevmediğim yemek gibi, bunda Saramago'nun kitaplarında reddettiği paragraf koyma alışkanlığı, özel isim kullanma düşmanlığı, konuşma çizgisinin icadından bihaber oluşu etkiliydi sanırım. Kitabın son bölümleri ise çok hoşuma gitti, bu sefer de ölümle aşkı çarpıştırdı Saramago...Bakalım kim kazandııı? E onu da bi zahmet eflatun zarf elinize geçmeden, siz öğrenin...
Külliyatının hiç bitmemesini istediğim ama seve okuya artık sonuna doğru geldiğim, öyküleri, romanları, şiirleri, tiyatro oyunları, denemeleri, edebiyatın her dalında buncacık yaşında hayatdan koparılmasına rağmen hepsi vitrinlik muazzam eserler veren Sabahattin Ali...
.
Bu kitabında da hepsi birbirinden güzel 18 öykü ve bir tiyatro oyunu vardı. Her hikayede ordan oraya savruldum, aç kaldım fakirleştim, eziklendim, öldüm, belki de ölümü arzu ettirecek kadar süründüm. Sabahattin Ali' nin karakteri olmak ve onun yazdıklarında yaşamak çok zor. O kasvet, o mutsuzluk, o garibanlık, insanın iliklerine kadar işliyor, kitabın içine girip katliam yapasım geliyor, bütün kötü karakterleri öldürüp "asıl sen öldün, şimdi defol git kitabımdan" diyesim geliyor:)
.
Özellikle "ses" adlı öyküden çok etkilendim, içime işledi, duydum o sesi, ama cevap vermedim, verseydim o sıkıntıydı...Gerçi CV'mize bi polar daha eklemişiz çok mu:)
