Hiçbir insan, dişini tırnağına takıp uzun uğraşlar sonucunda kendini yetiştirdikten sonra, ne kadar çabalarsa çabalasın, ulaşabildiği seviyenin üzerine asla çıkamaz; zekâsının sınırına toslar. Ki zaten öyle de olması gerekir; aksi halde kademe kademe yükselerek sonsuzluğa ulaşırdık.
Uçsuz bucaksız bir evrenin ortasında, tek bir noktaya sıkışıp kalmışken, değil kral olmak, etrafımı saran her şeyin kölesi olan ben, kendimi aramakla işe başlıyorum.
Sanki geldim de ne buldum bu harâb-âbade
Bezm-i gamda bana hûn-i ciger oldu bâde
Her gün envâ-ı belâ türlü cefâ âmâde
Âleme geldiğime ben de peşîmân oldum
Sayfa 21 - Niğdeli Deli Hikmet şiirinden·Kitabı okudu
Bilmem gecenin durumuna hiç dikkat buyurulmuş mudur? Bir kere yeryüzüne o karanlık çöker, bir kere odanın kapısı, penceresi kapanır da yalnızlığın vahşeti düşünceyi ve kalbi istila etti mi dünya ile yokluğun hiç farkı kalmaz.